De Opperpater en ik kijken naar een film waar een jonge blonde vrouw in speelt. En een hele grote aap. De aap oogt de ene keer als een man in een rubber pak, de andere keer nog best realistisch. Ik zeg dat de film eigenlijk best oud is. De hoofdrolspelers zijn inmiddels zo ongeveer aan hun pensioen toe. De Opperpater beaamt verschillende dingen terwijl hij bier drinkt en staart naar de toen nog prachtige jonge blonde actrice.
Lees meer
Ik maak altijd wat mee. Maar vandaag toevallig niets. Waar ik ook ga, wat ik ook probeer, er gebeurt niets noemenswaardigs. Geen gebeurtenis die er uitspringt, geen mens die opvalt. Geen vogeltje zoeft vervaarlijk laag over mijn hoofd en geen gekke brief valt op de mat. He-le-maal-niks. Er is ook niets bijzonders op teevee, er drijft niks geks in mijn koffie, en zelfs de poes doet niets ongewoons. Het is een ultieme niksdag. Je merkt het aan alles. Er gaat niks gebeuren, er valt niks aan te onthouden: deze dag zal onzichtbaar in de grijze brij vergetelen. Hij zal uit je geschiedenisboekjes weggelaten worden. Het is een dag die er ook moet zijn, maar waarom, dat kan niemand je uitleggen.
Lees meer
Er zit kroet in mijn ogen. Mijn huis is leeg op wat koffie en suiker na. Mijn baard is het stadium van hippe stoppels ver voorbij. Ik ben zelf het soort mens waar ik van afvraag hoe die zo kunnen leven. Maar de kroet, die is het ergste. Door de warmte wil het mijn ogen niet uit. Met waterige, kleverige ogen zit ik aan mijn bureau. Met koffie. Me af te vragen hoe mijn leven nog ooit op z’n pootjes terecht moet komen. Ik zou mijn gezicht kunnen wassen. En mezelf dan meteen kunnen scheren. En als ik toch bezig ben, meteen een hele douche. De mogelijkheden zijn eindeloos. De eindeloosheid beangstigt me. Ik besluit te blijven zitten met kroet in mijn ogen.
Lees meer
Tachtig werd hij. En het volk stroomde toe. Ik stond erbij terwijl een keur aan artiesten én publiek luidkeels zijn liedjes zong. De liedjes van de man, de legende, de vader van de Feesten. Het zijn de vijvenveertigste Feesten en waarschijnlijk zijn laatste. Althans, iedereen die ik ken die aan komt waaien, zegt dat. Zo gaat dat op de Feesten: je komt overal bekenden tegen, even, en dan zijn ze weer in een nieuwe richting voort. En je praat kort en vrolijk en oppervlakkig met elkaar. Maar één ding klinkt unaniem uit hun kelen: Het zijn de laatste Feesten voor Walter.
Lees meer
“En het grootste deel schreven we samen in bed” Gentse Feesten
Dag 2, café Los Perros Calientes, Gent
René van Densen draagt gedichten voor aan de hand waarvan het publiek een Logikwiz kan invullen, getiteld ‘Prozacstad, een puzzel’. (Beeld: Philip Volckaert, De Wolven Van La Mancha)
Lees meer
Meteen als ik haar zie, denk ik: zo’n prachtige jongedame zou zo vroeg op de dag geen snoepwinkel mogen bemannen. Dat ontspoort mij als man direct, de verdere treinreis. Gelukkig loop ik even later naast een bonkige toeriste met een groene pluche kikker uit haar rugzak. Van die aanstellerij: daar ontnuchter ik van. Toch blijft het prachtige gelaat van de dame mij achtervolgen.
Lees meer
Hardop spreek ik met de poes af dat ze zich gedraagt. Ik spreek met mezelf af dat ik wakker ben. Ik spreek een heleboel af en nog zonder koffie. Ik zit aan mijn schrijfbureau en de poes gaat naast mijn laptop liggen. Het irriteert me, ook al doet ze het nog zo lief. De achterdeur is open en nu kan ze nog in de tuin rondrennen. Het is net zoiets als de hele nacht: ze had het volledige huis als speelruimte, gaat ze ergens in mijn directe buurt slapen. Mijn poes is enorm clingy. Ze komt ermee weg omdat het zo’n schatje is, en omdat ik af en toe per ongeluk op haar ga staan. En dan klinkt er zo’n paniekerige miauwschreeuw. Het klinkt gemener dan het is: meestal sta ik op haar omdat ze achter mijn voeten is gaan zitten terwijl ik naar de vijver sta te kijken. En dan doe ik een stap achteruit, en hoppa.
Lees meer
“U hebt één nieuw bericht.” Als ik wakker word, is dat het eerste dat ik zie. Het is te vroeg voor nieuwe berichten. Eerst maar één nieuwe koffie. Ik sleep me naar mijn stoel, zet de waterkoker aan en klap de laptop open. Ook daar: 1 nieuwe e-mail. 1 nieuw privé-bericht. 1 nieuw bericht, overal waar ik klik. Ik besluit vandaag berichtenloos te blijven en klap de computer weer dicht.
Lees meer
Er zijn van die dagen dat je als een luchtballon door het blauwwit zou willen dobberen. Alles liever dan wachten tot andere mensen de dingen die ze afspreken, nakomen. Jij bent er. Zoals afgesproken. De telefoon ligt binnen handbereik. En ook dat ene pakketje mag vandaag best afgeleverd worden. Maar er gebeurt mooi niks. En je hebt ook nog andere afspraken met jezelf na te komen, dus dat kan je best sjacherijnig stemmen. Dan is het prachtig als je naar dat blauwwit staart en denkt: was ik maar gewoon een ballon.
Lees meer
Rene van Densen