Schuldig plezier
Het begint al bij de eerste, halfwakkere slentering door de grauwe straten van mijn wijk. Een buurvrouw, vlasblond piekjeshaar en een zichtbaar onvermogen om het bij één pondje meer te houden, rijdt op een brommertje. Ze klemt een envelop in haar rechterhand. De postbus is vijftig meter verderop. Ik wandel erheen als ik geen zin heb in een wandeling. Binnen twintig seconden rijdt ze terug, zonder envelop. Ik meen me te herinneren dat ze twee deuren van me af woont. Oordelen is te gemakkelijk, maar ik heb er wel stiekem een beetje plezier om. Luie mensen zijn ook goede mensen. Ze zijn meestal beter te vertrouwen dan ambitieuze mensen. Ik grinnik stilletjes, en voel direct een soort schuldgevoel. Van buitenaf, uiteraard. Opgelegd. Dit doe je niet.
Lees meer