Voor mijn huis zijn sloopmeneren bezig. Nu al twee weken. Ze maken enorm veel lawaai. Alles trilt. Dat gaat zo van ‘s ochtends vroeg tot het eind van de middag. Al twee weken verpesten ze zo elke dag. Ik word trillend gewekt, zit trillend te lunchen, probeer trillend een baan te zoeken. Het werkt allemaal danig op mijn zenuwen. En ze slopen maar door. Sloperdesloop. Trillerdetril. De sloopmeneren zijn het duidelijk zelf nog niet beu, dat sloopmeneer zijn. Ze lachen en roepen grappen en andere joviale opmerkingen naar elkaar. Er wordt met plezier gesloopmeneerd.
Wegens geldgebrek kom ik het huis vrijwel niet uit want alles buitenshuis kost geld. Als ik iets wil gaan eten, kost dat geld. Als ik iets wil gaan drinken, kost dat geld. Zelfs als ik gewoon maar een natuurwandeling zou willen doen, zal ik vroeg of laat iets moeten eten of drinken en dan komen we weer op hetzelfde punt. Normaal is dit geen probleem, want dan blijf ik lekker thuis. Een mooie voor- en achtertuin, veel boeken en films in huis, een toch meestal nog redelijk gevulde koelkast: ik heb die hele buitenwereld niet zó hard nodig. We vermaken ons wel. Behalve dus als er sloopmeneren de ruiten uit de sponningen aan het trillen zijn en olijke flauwigheden naar elkaar schreeuwen de ganse dag. Dan is het, zachtgezegd, iets minder leuk.
Waneer ik het beu ben, loop ik naar buiten. Ik zeg tegen de sloopmeneren dat ze veel te hard aan het sloperdeslopen zijn. Ze lachen en zeggen dank voor het compliment. Nee, zeg ik, daarmee bedoel ik te luid. Ze begrijpen het niet. Te luid, schreeuw ik over hun machines heen. Het mag niet baten. Met gebaren probeer ik ze duidelijk te maken dat ik er echt enorm veel last van heb. Eerst proberen ze me nog duidelijk te volgen, maar ik treed in steeds meer detail. Furieus zwaai ik in het rond en ik ga helemaal op in mijn gebaren. Zo merk ik niet dat de sloopmeneren inmiddels in een kringetje rond me zijn gaan staan. Ik krijg een duw. Verbaasd stop ik met gebaren. Ik krijg een klap, en nog een. De sloopmeneren beginnen efficiënt met mij te slopen. Zie je wel, denk ik, alles buitenshuis is een slecht idee.
