Schuldig plezier

Beertje Colargol
Het begint al bij de eerste, halfwakkere slentering door de grauwe straten van mijn wijk. Een buurvrouw, vlasblond piekjeshaar en een zichtbaar onvermogen om het bij één pondje meer te houden, rijdt op een brommertje. Ze klemt een envelop in haar rechterhand. De postbus is vijftig meter verderop. Ik wandel erheen als ik geen zin heb in een wandeling. Binnen twintig seconden rijdt ze terug, zonder envelop. Ik meen me te herinneren dat ze twee deuren van me af woont. Oordelen is te gemakkelijk, maar ik heb er wel stiekem een beetje plezier om. Luie mensen zijn ook goede mensen. Ze zijn meestal beter te vertrouwen dan ambitieuze mensen. Ik grinnik stilletjes, en voel direct een soort schuldgevoel. Van buitenaf, uiteraard. Opgelegd. Dit doe je niet.

Niet dat ik ooit heb begrepen wat er zo schuldig is aan een guilty pleasure. Als je iets goed vindt, dan vind je dat goed. Simpel toch. Smaken verschillen sowieso. Je kunt alles moeilijk onderbouwen en beargumenteren, en ik luister ook vaak graag naar mensen die dat kunnen, maar voel dan toch altijd iets van… tja. Alsof de ene meisjeslach beter zou zijn dan die van een ander. Onder mijn films, muziek en boeken zijn genoeg dingen die ik, als ik mezelf als iemand met smaak zou willen etaleren, als guilty pleasure zou bestempelen. Doe ik verdomme gewoon niet. Niks om me voor te schamen. Ik haal daar minstens evenveel plezier uit als uit deprimerend mooie zinsconstructies over de essentieelste spelonken van een teergevoelige schrijversziel in een existentiële weltschmertz. Sterker, soms snak je na zo’n passage toch zelf ook even naar Beertje Colargol. Of naar een licht verteerbaar popplaatje.

Leve mijn buurvrouw, kortom. En leve het slenteren in de ochtend in grauwe straten. Leve alles in onze collecties waarvan we ons plezier ervan niet echt kunnen uitleggen. Dat zijn geen schuldige pleziertjes. Het zijn persoonlijke pleziertjes. Lekker tussen jou en dat pleziertje. Intiem. Samen verstoppen in een dekenfort. Giechelen, en vooral even niet stilstaan bij de spelonken. Samen waterijsjes eten. Onschuldig.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *