Ik stuur haar een foto van het Te Koop-bord waar ik nu bij sta. “Frituur Thelma & Louise” staat er, en ik voeg er aan toe dat de film volgens mij toch niet zo eindigde. Ze antwoordt dat dit veel tragischer is. Ik informeer wat er tragischer is: dat ze een frituur zijn begonnen of dat die droom geknapt is. Dan loop ik verder naar het optreden waar ik eigenlijk geen zin in heb.
Een vrouw met een koffer op het terras zegt: “Vroeger als ik reisde vroeg ik me overal af of ik er kon wonen. Nu vraag ik me af of ik er kan sterven.” Ik vroeg niets, maar in mijn hoofd steel ik het citaat. Eigenlijk heb ik aan dat Te Koop-bord en dit citaat al genoeg en hoeft heel de poëzie-avond voor mij niet meer. Zou ik het liefst naar huis gaan en bankwonen. Stil vraag ik me af waarom ik hier toch steeds ja op blijf zeggen. Wisten mensen maar magisch dat ik een magistraal schrijver ben en kochten ze maar massaal mijn boekjes dan hoefde ik nooit meer het podium op.
Eén van de artiesten zegt dat ze van Oostende is, en een man uit het publiek onderbreekt haar bruut: “Waar uit Oostende ?” Ze hakkelt wat, wou eigenlijk met haar tekst door, dat hele Oostende was maar deel van haar aankondiging, maar nu moet hij het weten ook. “Welke wijk bedoel ik, of welke deelgemeente,” waarna hij zonder blikken of blozen er een stuk of tien noemt. “Want ik ben zelf van Oostende,” stelt hij wat alle andere aanwezigen al wel geconcludeerd hadden. Zeker tien minuten gaan ze door over Oostende, ik ga even rustig drank halen aan de bar en grinnik wat.
Wanneer een artiest verzucht op het podium dat ze moe is, joelen meerdere mensen in het publiek enthousiast. Moe is het nieuwe Rock ‘n Roll. Wanneer ze toevoegt dat ze ook liever niet uitgaat, wordt de menigte wild. En als ze toevoegt dat ze liever op de bank wat slurpt van haar thee is de boel niet meer te houden. Stoelen vallen om, handen gaan in de lucht, luid gaat het volk ritmisch dreunen: “Thee slur-pen ! Thee slur-pen ! Thee slur-pen !” Ik drink stil uit mijn flesje en ben zeker twintig jaar ouder dan de meeste aanwezigen.
Ze stuurt nog een antwoord, dat ze bij iedere frituur die ze te koop ziet, die graag zou overnemen. Dat ze dan denkt, dat wil ik. Maar dat een frituur runnen blijkbaar superveel werk is. Ik zoek stilletjes op wanneer ik de trein terug moet nemen. Lekker thuis thee slurpen.
