Ze staart wat voor zich uit, had liever deze zaterdag niet gewerkt, maar daar staat ze dan toch. En de klant is besluiteloos. Elke dag zijn er minstens tien die maar niet weten wat ze willen. Zij moet dan wachten terwijl ze heel het menu lezen, nog eens lezen, twijfelen, naar een paar opties vragen, twijfelen, weer het menu lezen alsof ze de eerste twee keer iets gemist hadden. Ze zou ze zo met hun hoofd in de sausbak willen duwen. Af en toe.
Hij blijft vragen stellen over de laatste drie opties. Of daar ook melk zonder melk in kan. Hoeveel suiker erin zit. Ze voelt ongeduld borrelen… maar steekt die weg achter haar onverwoestbare werklach. De man informeert waarom de smaak van twee maanden geleden niet meer verkrijgbaar is. Ze haalt schijnlachend haar schouders op en herhaalt de zinnen die haar geleerd zijn. Steeds op zoek naar spannende nieuwe smaken. Altijd een verrassing voor onze klanten. Net daarom komt u ook altijd hier. Hij vraagt of er suikerloze opties zijn. “Nee sorry. Heb ik geen.”
Tijdens haar lunchpauze zit ze liever niet samen met collega’s, vaak gaat ze buiten zitten. Eén van de bankjes heeft ze al een jaar geleden stiekem om de hoek gesleept, waar niemand haar kan zien zitten. Ze eet haar eigen lunch, niets van het werk. De hele dag ziet, ruikt en hoort ze dat immers al. Proeven hoeft er niet bij. Futloos kauwt ze. Had ze maar zin in haar eten. Zin in de werkdag. Zin om iets.
Terug achter de toonbank draait ze de rest van de dag op routine terwijl ze inwendig haar leven verzucht. Was er maar iets meer. Iets dat ze wou, iets dat de dagen het allemaal waard maakte. Iets waar ze ‘s avonds enthousiast haar jas voor van de kapstok kon gritsen, snel naar de collega’s kon zwaaien, en huppelend zich naar kon reppen. Iets waar ze eindeloos over zou kunnen vertellen tegen haar vrienden en familie. Of iets om gedicht na verhaal over op te schrijven.
Ben ik wel, denkt ze. Is mijn ik aan het bennen als ik de uren amper dag. Als het daglicht stil gedagzwaait en onaangekondigd weer teruginvalt, zonder dat de weken afdagen. Ik herinner me zelfs de laatste drie minuten amper. Ik doe, of… het doen ikt. Hier ikt het doen een kassabon, en jijt het de bestelling. Het doen groet jij en ruilt die in voor een andere jij. En vergeet ik.
De laatste drie uren breken aan, blijkbaar. Straks doet ze de laatste drie bestellingen. Drukt ze de laatste drie kassabonnen af. Zouden ze echt de laatste drie zijn, of gewoon de laatste drie en dan overmorgen weer nieuwe ? Traag knipperen haar oogleden en stil wenst ze. Waren ze het maar. Het. Het voor altijd.
