Mijn moeder onthoudt iedereen. Ook jou, ja. Ze doet dat niet uit het hoofd, maar ze schrijft iedereen op. Ja, ook jou, ja. Geen idéé waar ze die informatie gehaald heeft. Maar jij staat ergens genoteerd. Zo is ze wel.
En ben je, ja jij ja die dit leest, toevallig al overleden, dan brandt ze een kaarsje voor je in de kerk. Elke keer schrikt de pastoor zich kapot omdat er verder nooit iemand binnenkomt. Hij heeft haar ook al geprobeerd van dat kaarsjes branden af te brengen, want de Kerk is minder bij met hun betalingen voor de brandverzekering. Maar mijn moeder is niet van het kaarsjes branden af te brengen. Voor jou, he, om jouw dood te gedenken.
Dus niemand raakt vergeten. Toch niet zolang mijn moeder er is. Ze denkt aan iedereen. Ze licht ook iedereen in hoe het met iedereen gaat. Dat doet ze per mail of Facebook, moderner wordt het niet, het is niet dat ze een familiepodcast opneemt. Of tenminste, geef het tijd. Binnenkort misschien. Maar eerst moet ze naar de kerk. Kaarsjes branden. Voor jou.
