Ik heb dingen in mijn grot. Allemaal verschillende dingen. Kleine dingen en minder kleine dingen. Zelf erheen gesleept en zorgvuldig ergens neergezet om te bewaren. Of om naar te kijken. Als ik even ergens naar wil kijken zonder te denken aan de dingen in mijn hoofd. Lees meer
Nu door een oorlog die geen oorlog is alle fossiel aangedreven verplaatsingen onbetaalbaar zijn geworden, zit plots de plaatselijke vakantiebestemming in de lift. Sterker, het zijn topdagen bij Reisbureau De Barkruk (“Schuif gewoon maar aan”), het burootje dat ik begonnen ben in mijn stamkroeg. Als handige Nederlander laat ik geen kans onbenut uiteraard. Zeker singles en mensen die even zonder de kinderen weg willen zijn, maken gretig gebruik van mijn diensten. Het enige probleem is dat niemand wil betalen voor deze reisbestemming. Zonder blikken of blozen schuiven mensen maar gratis aan de stamtafel aan. Ik begin me vragen te stellen bij mijn businessmodel. Lees meer
Proost. Wat een weertje vandaag hè ?
Ja, we boffen maar, met het flotsieblob.
Zeg, geen grapjes over het flotsieblob maken, het is wel echt ongewoon vroeg warm voor het jaar.
Oke, maar om daar nu het flieblafloebel nog verder mee uit de hand te laten lopen…
Wat is er mis met het flieblafloebel dan ?
Dat is toch volledig gabufelab geworden, met al die druk op de hoebepoep. Lees meer
Rechts onderaan dit verhaaltje hoor ik plotseling allemaal knaaggeluiden. Eerst denk ik nog dat er een muis in mijn website is geslopen, maar dan zie ik dat er een reusachtige wesp mijn woorden opvreet. Ik zwaai een zwaai tussen achteloosheid en agressief, want ik weet wel beter dan wespen te boos te maken. Hij gaat echter onverstoord door met mijn tekst kanen. Zeg, hou daar eens mee op, roep ik tegen de websitewesp. Op veilige afstand, want we zijn pas bij de eerste alinea. Lees meer
In de spiegel kan ik niet goed lezen wat er op de poster staat. Want zo zie ik hem in spiegelbeeld. Uiteraard. Ik gooi wat water in mijn gezicht en zet mijn bril terug op. Ik zou om kunnen draaien en de poster gewoon kunnen lezen, maar ik moet weer moeilijk doen. Rustig ontcijfer ik het spiegelschrift. Ontcijfer ? Waarom zeg ik ontcijfer ? Er staan geen cijfers op, tenminste, buiten het huisnummer en de datum en tijd en zo. Ontcijfer. Aansteller. Alsof je hogere wiskunde aan het toepassen bent. Je bent gewoon achterstevoren aan het proberen te lezen. Maak het niet meer dan het is. Lees meer
Zonder verdere context stuurt ze me een foto. Boeken. Boeken rechtop in een rijtje, boeken met een identieke plakstreep onderaan de rugkant. Oh ja, ze had mijn boek besteld voor een schoolbibliotheek. Ja, daar staat mijn boek. Daar sta ik. Nee, niet ik. Daar staat mijn boek. Tussen andere schrijvers waarvan ik de meeste namen wel ken en een aantal van de boeken ook. Ik stuur eerst een loze dooddoener terug dat mijn boek in goed gezelschap staat. Lees meer