In de winkel sla ik ‘m toch nieuwsgierig open. De nieuwe bijbelvertaling. Het is zo’n typische boekenwinkel waar de oude dame of heer achter de kassa, het midden tussen een standbeeld en een inktzwam houdt. Dus ik heb alle tijd om te lezen. Er is niemand anders in de zaak: het is een boekwinkel.
Lees meer
Met vuurrode pluimen in het haar, rukken ze op over de heuvels. De legendarische Jamaarho’s. Een meute. Een grote meute. Hun ogen lezen bloed. Schuimende mondhoeken. Ze jakkeren hun stokpaarden aan en razen op hun doel af.
Lees meer
De man tiept wat in op een welluidend toetsenbord uit het jaar blok. Met samengeknepen ogen tuurt hij naar zijn scherm. Dan zegt hij verbaasd dat ik nog helemaal niet in het systeem voorkom. Dat kan kloppen, zeg ik. Dit is mijn eerste keer. Verbaasd kijkt de man mij aan en vraagt hoe oud ik ben. Ik antwoord dat ik vijfendertig ben.
“En dan nu pas je eerste uitkering ?”
Lees meer
In de grote bibliotheek van Prozacstad gaat een vinger over boekranden. Er staat, in de grote kast, geen enkel boek over een onmogelijke liefde tussen een dinosauriër en een soepstengel. Dit betekent niet dat niemand dat boek geschreven heeft. Het kan al bestaan. Een prima reden om hetzelfde verhaal niet op te schrijven. En zo schrijft de Grote Uitsteller alle stomme ideeën die hij deze morgen krijgt, onverbiddelijk af.
Lees meer
De Rooie Rat verhuisde mee terug uit Gent. En daarmee was het afgelopen. Ons jarenlange ochtendritueel. De Rooie Rat is namelijk nogal territoriaal rondom mij. Dus éénmaal sprong de Grote Grijze Rotzak op mijn bed, één pootje nog in de lucht hangend. Stokstijf, want hij zag al dat die nieuwe trut, die met zijn papa mee terugverhuisd was uit België, opstond om op hem af te stormen. Meteen sprong hij van het bed en kwam niet meer ‘s ochtends bij me knuffelen. Een ritueel van tien jaar, in één keer voorbij.
Lees meer
Zenuwachtig loopt ze over vieze tegels vol etensresten en herfstbladeren. Envelop in de hand. Nerveus opengescheurd en weer dichtgevouwen. De brief in een voor haar onleesbare taal. Maar het
logo erboven heeft ze wel herkend. Ze weet dat het belangrijk is. En doodeng. Enger nog dan de glibberige wegen in dit triesteloze oord. Ze weet allang niet meer wat ze hier ooit is komen zoeken. Ze weet echter wel wat ze niet kwijt wil.
Lees meer
Het is opvallend druk bij Club P. Club P is de thuislocatie van de Opperpater, en dit bedoel ik niet metaforisch. Het is zijn woonkamer. Wanneer vrienden welkom zijn om langs te komen en bier te komen drinken, heet het hier Club P. Het heet niet echt Club P, de ware naam van de zuipavonden bij de Opperpater houden we echter onder ingewijden, anders wordt het er te druk.
Lees meer
Iemand heeft zijn kliko de dag na het ophalen niet van de stoep gehaald. De natie spreekt er schande van. Het begon in de wijk. Dat warmlopende vuurtje haalde een krant. Daar begon het vuurtje
harder te lopen.
Lees meer
De tandpasta kruipt traag naar het afvoerputje. Opgewekt stormt de ene na de andere kraandruppel eraan voorbij. Eén waterdruppel trapt plots op de rem, komt naast de tandpasta hangen en kijkt verwonderd naar de traagheid waarmee de klodder zich voortbeweegt.
Lees meer
Rene van Densen