Met vuurrode pluimen in het haar, rukken ze op over de heuvels. De legendarische Jamaarho’s. Een meute. Een grote meute. Hun ogen lezen bloed. Schuimende mondhoeken. Ze jakkeren hun stokpaarden aan en razen op hun doel af.
Hun doel is een argeloze boekverkoopster. Trillend van angst ziet ze de meute op zich afstormen. Haar weerloze opvatting in haar armen geklemd. Ze moet kapot. Ze mag die opvatting niet hebben. Alle opvattingen in dit gebied zijn van de Jamaarho’s. Een bij lange na niet uitgestorven volk, als je ze hoofdelijk telt.
Zodra de boekverkoopster met de grond gelijk is gemaakt, keren de paarden. In mythische stofwolken gehuld, stormt de meute weer weg. Er valt vast nog ergens iemand met een opvatting te scalperen. Het is een trots volk, de Jamaarho’s. Een heel trots volk.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
