De appels staan er niet op, waar ik ook zoek. Ik prik geïrriteerd maar niks hoor. De zelfscankassa wil niet. Citrus en exoten en lokaal ook vanalles. Zoekveld dan, nee: appelbeignets en appelvanalles maar geen appels. Ik zucht: dan gewoon naar de kassa. Ik probeer het mandje leeg te halen en vloek: na het eerste gewiste artikel roept de machine er een medewerker bij. Ook dat nog.
Lees meer
Zij begon ermee, de oude vrouw op het werk. Of begon ik, per ongeluk ? Eén van ons twee verschoot toen de ander de hoek om liep in het magazijn, dat is zeker. En sindsdien is het een doorlopende grap. Ze zei iets tijdens de lunch en vroeg later of ik daar niet van verschoot. En systematisch doen we elkaar even schrikken als we weten dat we toch in het magazijn rondlopen.
Lees meer
Luister, of je nu lispelt of niet
smispelend mispelen misspel je snel
mits de misspelling zelf niets mist
misschien mis je net het misspel dan wel
Sommige mensen hebben zo’n lelijke baby dat je beter zwijgt. Een oude man met baard en ponystaart op de bus kijkt alsof hij in de jaren zeventig op een citroen zoog toen de klok middernacht sloeg. De Overbierman ziet ze allemaal niet. Die zit gewoon een beetje naar buiiten te staren, pal zijn gedachten in.
Lees meer
Ik staar wat naar het eerste vel, dat losgekomen is van zijn eigen dubbelvel. Ik weet nu al hoe dit gaat klinken als ik zometeen papier afrol om te vegen: naar. Incompleet. Het gaat zo’n gek papier-protestgeluid geven van, hela, hier klopt iets niet.
Lees meer
Onderaan de ladder wordt
over halve zolen gegrapt
want ieder die wat hoger wou
heeft er grondig op getrapt
Geef mensen genoeg tijd en hun ziel klauwt zich
via hun ogen hun gelaat in.
Het behang is bang en
poogt te vluchten
maar dat is zijn taak niet,
kleven, schoenmaker, leest
Lees meer
Ik ben jullie allemaal zo beu
maar aan jullie ligt dat niet
of heel misschien juist wel
het is maar hoe je’t ziet
Ze staart wat voor zich uit, had liever deze zaterdag niet gewerkt, maar daar staat ze dan toch. En de klant is besluiteloos. Elke dag zijn er minstens tien die maar niet weten wat ze willen. Zij moet dan wachten terwijl ze heel het menu lezen, nog eens lezen, twijfelen, naar een paar opties vragen, twijfelen, weer het menu lezen alsof ze de eerste twee keer iets gemist hadden. Ze zou ze zo met hun hoofd in de sausbak willen duwen. Af en toe.
Lees meer
Ik heb niet veel loze momenten op mijn huidige werk en dat is ook wel eens fijn. In mijn meeste jobs had ik zeeën van tijd om na te denken en daar ben ik nog nooit een beter mens van geworden denk ik. Des te ergerlijker zijn de momenten dat het systeem even het identiteitsbewijs van een klant moet lezen. Dat duurt, mensen, en ik moet het bij elke klant doen. Zeker dertig seconden kijk ik naar een draaiend cirkeltje en kan ik niks anders doen. Op de computer tenminste.
Lees meer