Och, Sysyfus dit Sysyfus dat, wat een tragisch lot, hij moet een rots omhoog rollen de hele dag en dan rolt het weer naar beneden en hij moet steeds, dag na dag, jaar na jaar opnieuw omhoog. Man man man. Verschrikkelijk. Maar niemand heeft die rots iets gevraagd. Die zit dus wel in de straf erbij. Misschien had die rots wel heel andere plannen. Maar omdat Sysyfus zonodig door de goden gestraft moest worden, moest de rots er nu ook aan geloven.
Wellicht had die rots wel heel andere dromen. Sowieso kan ik me lastig voorstellen dat je een rots bent en ervan droomt om elke dag een hele berg op gerold te worden, en dan naar beneden pleurt. Elke dag die Sysyfus met z’n klauwen over heel je oppervlakte, en dan knalboembats weer beneden. Nooit een dag vrij. Jij hebt niets misdaan, hoezo word jij gestraft ? Er wordt zelfs niets over jou geschreven. Meneer de Sys heeft het ene boek na het andere complex maar meneertje de Rots kan keihard kapot vallen.
En denk je dat hij ooit eens rust krijgt misschien ? Vergeet het. Geen verlof. Geen pensioen. Zelfs geen feestdag voor de rots. Het is stroef bergopwaarts en tysyfushard omlaag, de hele kalender door. Nooit eens op reis naar bijvoorbeeld een Noorwegen. Geen idee of de rots dat misschien wou. Maar hij krijgt de keus niet eens. Misschien wou hij wel eens een fjord zien. Of wekenlang regen voelen. Kajakken. Weet ik het. Een beetje variatie.
Het kan natuurlijk dat de rots en Sysyfus gewoon bij elkaar horen. Dat het nu eenmaal zo is. Onafscheidelijk. Beetje met elkaar vergroeid. Dat de rots verloren zou zijn zonder zijn duwer. Weg zou kwijnen. Maar heeft de rots eigenlijk wel een echte kans gekregen om iets van zijn bestaan te maken buiten zijn geduwd bestaan ? Dat bedoel ik. We zullen het nooit weten, want de rots is aan zijn verplaatser geketend. Kan er niet aan ontkomen. Misschien, heel misschien, voelt hij zich bij het omlaag rollen bevrijd. Ligt hij even beneden te genieten. Maar nee hoor, daar komt Sysyfus alweer aan. Gedaan met de rust voor de rots.
Geen protestmarsen voor de rots. Geen stemrecht, geen vrijheden. Ik vind dat een rotstreek. Van de goden. Kunnen ze wel. Doe dat bij een rotsblok van je eigen formaat. Ik hoop dat de rots er toch ondanks alles een beetje goede moed in kan houden. Ikzelf steun de rots. Ik zie je, rots, hou vol, ik geloof in je. Word nooit iets anders dan jezelf. En laat je niets aanleunen dat je niet wil. Zelfs dat duwen en rollen. Als je daar op een dag genoeg van hebt, blijf je maar gewoon eens een keer lekker een dagje liggen. Laat de plicht los, je hoeft niks meer te zijn dan de rots die je bent. Mijn steun heb je.
Oh en die berg is trouwens ook niets gevraagd, maar dat verhaal mag iemand anders schrijven.
