Het is opvallend druk bij Club P. Club P is de thuislocatie van de Opperpater, en dit bedoel ik niet metaforisch. Het is zijn woonkamer. Wanneer vrienden welkom zijn om langs te komen en bier te komen drinken, heet het hier Club P. Het heet niet echt Club P, de ware naam van de zuipavonden bij de Opperpater houden we echter onder ingewijden, anders wordt het er te druk.
Lees meer
Iemand heeft zijn kliko de dag na het ophalen niet van de stoep gehaald. De natie spreekt er schande van. Het begon in de wijk. Dat warmlopende vuurtje haalde een krant. Daar begon het vuurtje
harder te lopen.
Lees meer
De tandpasta kruipt traag naar het afvoerputje. Opgewekt stormt de ene na de andere kraandruppel eraan voorbij. Eén waterdruppel trapt plots op de rem, komt naast de tandpasta hangen en kijkt verwonderd naar de traagheid waarmee de klodder zich voortbeweegt.
Lees meer
Ik slenter om sigaretten want het leven is zwaar. Dit is de derde maal vandaag dat ik naar dit sigarettenzaakje ga. Beide eerdere keren was het gesloten. Ik ben hardleers. Bovendien ben ik nieuw in de wijk, ik wil de kortste weg naar mijn verslaving kennen.
Lees meer
Zo sta je op zaterdag lekker rustig op. Koffie’tje, knus in de dekens, zonnetje komt rustig op buiten: top ochtendje zo. En dan zie je op Twitter dat, oh ja, die A.L.Snijdersprijs, dat was blijkbaar vandaag. Ach, ik deed toch al niet meer mee, dus was ik extra blij dat ik lekker thuis zat. Mijn goede vriend Joubert heeft blijkbaar derde prijs gewonnen. Proficiat, maat ! En dat meen ik. Zijn uitgever zal ook blij zijn: zoiets zet je natuurlijk vol trots op de kaft van zijn volgende boek (begin 2015).
Lees meer
Een wolk jaagt op zijn schaduw. Ik zie het van onder aan. Behoedzaam sluipt de wolk door het grijsblauw, strak de schaduw beneden in de gaten houdend. Ik zeg er niets van. Liever dat een wolk op zijn eigen schaduw jaagt, dan op mij.
Plots duikt de wolk in een rotvaart op zijn schaduw. De wolk en de schaduw rollen knokkend door de straat. Ze beuken auto’s om en verkeersborden scheef. Wild zwaait donkergrijs en lichtgrijs door elkaar.
Ik besluit een andere route naar de sigarettenwinkel te lopen.
Lees meer
Iedereen vindt er maar op los, in het dolle, dezer dagen. Verplichting van meningsuiting. Je moét wat vinden, tegenwoordig, van alles wat er maar in de wereld en dit en dat. De meeste mensen hebben dan ook geen enkel probleem ermee om over álles meningen te uiten. En toch waren er reclames dat je met je mening geld kunt verdienen. Ik heb die reclames zelf niet gezien want ik kijk geen televisie. Maar lieve mensen die meedogen hadden met mijn situatie afgelopen jaar hadden het me doorgestuurd. En dat leek me ergens wel wat.
Lees meer
Ik ben op de terugweg van een sollicitatiegesprek. Het gesprek was ver weg. De trein wacht nog met vertrekken. Dit station is een van de eindpunten in Nederland. Vanzelfsprekend vraag ik me een beetje af: zou ik hier willen en kunnen werken ?
Het is de volgende dag en ik heb een kater. Van een kater word ik hitsig. Ik probeer me te beheersen. De zon schijnt. Dat helpt ook niet. De wereld spant tegen me samen. Ik krab op mijn schedel en kijk de wereld rond. Ziet er eigenlijk wel goed uit, vandaag. Ik heb nog maar een paar dagen over om me te misdragen. Benieuwd wat ik vandaag nog zal uitvreten. Ik heb nog heel veel dag.
Lees meer
Het overkomt me ‘s avonds vaker de laatste tijd: ik sukkel pardoes in slaap. Het is maar een paar uur, maar knal, ik ben weg. Om daarna duffig te ontwaken, niet zelden rond het tijdstip dat ik eigenlijk naar bed had willen gaan. En natuurlijk blijf je dan toch nog even op. Wachten tot je weer moe bent.
Lees meer
We kennen ‘m al vrij lang. Onze terrasbioloog. De meeste van de wekelijkse avonden maakt hij deel uit van ons dwaze groepje. Sowieso kunnen we hem overal tegen komen. De terrasbioloog is overal. Een beetje zoals onkruid.
Lees meer
Rene van Densen