Het is Willem niet aan te zien, wanneer hij over straat slentert. Alleen de scherpe observeerder zou het opvallen hoe hij bij een blikje dat rondslingert, stopt. Hij fronst. Trapt hard op het blikje, zodat het platkreukt. Dan schopt hij het aan de kant. Met volgehouden frons loopt hij door. Er zit woede in zijn stappen. Een verkreukelde voetballer staart hem na.
Lees meer
Hoog toekijkend vanaf een lantaarnpaal ziet de meeuw uit over Prozacstad. De natgeregende, semioostblokkerige betonnen troosteloosheid staart hol terug. Dezelfde grijsgroene eindeloosheid die hij ziet als hij over zee zweeft. Maar met minder plastic afval. Het is een bedrijvigheid van jewelste beneden, maar alles beweegt traag genoeg om ontspannen te volgen. Met scherpe ogen houdt de meeuw alles in de gaten.
Twee voormalige communicatieprofessionals, beiden in fletse truien, treffen elkaar voor het eerst in een klein decennium weer. Ze wisselen een uitgeblust hoegaathet uit. Allebei geven ze direct toe bij de groeiende groep uitkeringsgerechtigden te horen. Niet voor niets troffen ze elkaar bij de goedkoopste supermarkt in Prozacstad. Tien jaar geleden wisten ze niet eens waar deze winkel lag.
Lees meer
Met een doffe kwakklank plofte de postzak neer. Vermoeide ogen boven halfzwarte wallen zagen deze zoveelste zak gelaten aan. Ze konden niet weten wat voor belangrijke brief er in zat. Ze konden niet bevroeden wat de gevolgen zouden zijn van het bezorgen van deze brief.
Konden ze dat wel, dan zouden ze zich wellicht achter de oren krabben. Dan zou de brief misschien per ongeluk kwijtgemaakt worden. Dan zouden ze wellicht zelf de brief even retour sturen. Geen mens zou deze brief doorlaten als hij wist waar het toe zou leiden.
Lees meer
Ik zit achterin, naast mijn neefje. Voorin zitten mijn vader en mijn broer, zijn vader. Die twee hebben wel een rijbewijs, wij niet. Ik was amper ingestapt of mijn neefje riep uit: “Nee he, daar heb je die gekke fantasieverzinmeneer weer !” Ja, dat moet je natuurlijk niet tegen mij zeggen.
Lees meer
Ik ging hier eerst geen bericht over schrijven, want ik vond het iets tussen mij en degeen die me mailde. Uiteraard heb ik ook het laatste mailtje even ter info doorgestuurd naar… Nee, wacht, ik begin even bij het begin.
Ik kreeg gisteren een best interessante bestelling (zeg maar gerust: een exemplaar van alle boekjes die op dit moment nog bij mij verkrijgbaar zijn) per mail binnen. Normaal: geweldig ! Zal ik ze zelf komen brengen ? Wil je ze gesigneerd, wil je er een gratis Kerk van de Kalebas bumpersticker bij, wil je mijn eerstgeboren kind ? Maar toch heb ik de bestelling vriendelijk geweigerd te leveren en de afzender bedankt voor zijn interesse.
Lees meer
Een appel is geen peer
enkel omdat hij
ook aan een boom hangt
Iemand is niet crimineel
enkel omdat hij
hoger beroep zoekt
Een overheid is er niet
automatisch voor een volk
omdat dat volk ervoor gestemd heeft
Lees meer
Hoi Steven,
ik ga stoppen met beweren dat je geen Wim heet, want op termijn gelooft niemand dat meer. Dat werkt averechts. Dus noem ik je vanaf nu Steven, zodat er verwarring blijft over je achternaam. Steven Paeshuyse. Haha, nee, grapje.
Ik heb je posterontwerp bekeken voor de dichtersavond. Niet om kinderachtig te doen, maar het is belachelijk dat mijn naam op dezelfde lettergrootte staat als de andere optredende artiesten. Ten eerste ben ik de enige buitenlander en dus speciaal. Ik heb keihard geploeterd om in het buitenland geboren te worden. Daar wens ik toch wel wat erkenning voor te hebben. Er wordt in jouw land veel te weinig benadrukt dat buitenlanders als ik uit het buitenland komen. Sowieso is daarnaast mijn naam korter, dus enkel door de toevoeging “(NL)” kom ik nu ongeveer aan dezelfde ‘lengte’ als de rest.
Lees meer
Mijn videotheekmeneer was eerst áán, en toen op de fles. Toen is-ie doorgestart, over de kop gegaan, en met het geld gevlucht. Ik vind het niet erg, want daardoor verdwijnt mijn boete. Nu zit er een nieuwe videotheekmeneer, eentje die van kansen droomt in een land dat van oorsprong niet het zijne is. Hij groet me enorm vriendelijk als ik binnenloop en ik ben telkens bang dat hij achter me aan gaat lopen om te vragen of hij me kan helpen. Zo onopvallend mogelijk loop ik langs de rekken richtig het deel van de zaak waar gordijntjes hangen.
Lees meer
De jury van de A.L.Snijdersprijs 2014 heeft geen van mijn beide ingezonden verhalen geselecteerd voor de longlist (de eerste selectie). Ik kan wellicht nog per ongeluk de publieksprijs winnen, met mijn twee verhaaltjes temidden van pakweg 1200 andere. Ach, wie maak ik wat wijs: andere auteurs geven hun fans de nummers van hun verhalen door zodat ze kunnen stemmen (de inzendingen staan anoniem in één lijst onder elkaar). Ik niet. Ik hou wel van het eerlijke element dat het anoniem is. Ik ga u dan ook niet vertellen welk van de verhalen die je hier kunt lezen, van mij zijn. Kortom: ik maak helemaal geen kans. Maar ja, dat is niet nieuw. Of nee, natuurlijk bedoel ik: ik ben ontroostbaar verdrietig en het enige dat u kunt doen om de pijn te verzachten is massaal boekjes van mij aanschaffen. Snik. Snik. Neussnuit.
Dit lot is minimaal één schrijversvriend van mij ook beschoren geraakt. Een ander niet: mijn vriend Joubert Pignon staat tussen de 57 verhalen die kans maken op een positie in de shortlist. Dat gun ik hem van harte. Omdat hij toch al zo uit zijn mond stinkt. En één korter been heeft. En een bochel. En een ooglap. En altijd poep in de broek. Altijd. Poep in zijn broek.
Vurig verdedig ik dat het een soort rite of passage was. Het moment dat me eindelijk werd verteld dat Sinterklaas niet bestond. Bij mij aan tafel: iemand die het jaren eerder dan zijn leeftijdsgenoten al wist, iemand die het als een opluchting zag na jaren bang zijn van Sinterklaas en Zwarte Piet, en ik zelf. Ik wou het eerst heel lang niet geloven en ben nog op de vuist gevlogen met andere kinderen, want hoe durfden ze, natúúrlijk bestond Sinterklaas ! En toen het eenmaal verteld was, zat ik in het complot. Mijn jongere broer mocht het immers nog niet weten. Het was een ruw wakker worden: als men wilde, kon heel de wereld samen tegen je jokken.
Haar ogen registreren tranerig ale clichés van de drukbezette barman. Zijn handelingen, zijn klanten, zijn kont. Zwaaiend wervelen er wat festivalbandjes aan haar arm die niet getuigen van kamperen in de modder. Alles is pose, tot haar strakke haarknot toe. Iedereen in dit café is onorigineel. Ik ken de originele afdrukken van wie ze waren: ze waren tien jaar jonger en ze kenden mijn naam. Dit zijn hun nieuwe-generatie imitaties. Mensen die niet in Sinterklaas geloven.
Lees meer
Rene van Densen