november 2014

Brief aan een organisator (5)

Beste WimEngelbert-Justus,

Ik waardeer hoezeer je met me meedenkt. Nee, de tijden zijn niet makkelijk geweest. Inderdaad. Ik bijt al een tijdje op allerlei houtjes, niet zelden tweedehands, of zelfs tweedehonds. En dat is niet lekker, kan ik je verzekeren. Van die hondekwijl in je mond. Toen ik je zei dat ik misschien alsnog niet kon komen optreden, wegens geldgebrek, ontroerde het me dat je met zoveel mogelijke oplossingen aan kwam zetten.

Je begon nog met: “Jamaar maat, er komt daar volk af se, en die hebben geld he, die poëziemensen. Zeker de wijven. Allemaal dure kleedjes aan en hippe kapsels. En anders de gasten die indruk op hen willen maken wel, die bulken helemáál van het geld. Als je dat optreden goed doet, verkoop je ineens ál je boekjes uit.”
Lees meer

Bladen

Traditioneel vallen in de herfst de bladen. Met bosjes tegelijk. Bezuinigingen. Om de bomen te redden moeten de bladen eraan. De redacties van de bladen zijn niet blij. Nu moeten ze thuis koffie gaan drinken en ze weten niet goed hoe dat werkt. En oploskoffie is voor paupers. Vertwijfeld zitten ze in de kantoortuin te kijken naar de gevallen bladen. Iemand stelt voor met een hark in ieder geval de bladenkarkassen op te ruimen. Een ander antwoordt verbaasd dat ze daar toch mensen voor in dienst hebben. Maar die blijken al opgerot.
Lees meer

MH-17, an XXX parody

Nieuwsgierigheid kan nog wel eens de kat knijpen, of zoiets. Het blijft uitkijken met de films die je voor je, ehm, volwassen plezier, mee naar huis neemt. Zo’n DVD-hoes belooft vanalles maar in praktijk pakt het beeldmateriaal altijd weer anders uit. Dat weet elke kenner. Heel soms positief, maar meestal wat slapper, rauwer en realistischer dan de verbeelding prikkelende hoes. Een andere keer vind je, tja, iets dat je liever direct vernietigt.
Lees meer

Hoera

De man tiept wat in op een welluidend toetsenbord uit het jaar blok. Met samengeknepen ogen tuurt hij naar zijn scherm. Dan zegt hij verbaasd dat ik nog helemaal niet in het systeem voorkom. Dat kan kloppen, zeg ik. Dit is mijn eerste keer. Verbaasd kijkt de man mij aan en vraagt hoe oud ik ben. Ik antwoord dat ik vijfendertig ben.
“En dan nu pas je eerste uitkering ?”
Lees meer

Uitsteller

In de grote bibliotheek van Prozacstad gaat een vinger over boekranden. Er staat, in de grote kast, geen enkel boek over een onmogelijke liefde tussen een dinosauriër en een soepstengel. Dit betekent niet dat niemand dat boek geschreven heeft. Het kan al bestaan. Een prima reden om hetzelfde verhaal niet op te schrijven. En zo schrijft de Grote Uitsteller alle stomme ideeën die hij deze morgen krijgt, onverbiddelijk af.
Lees meer

Optreden: Zaterdag 6 December, Turnhout, De Sprekende Ezels

De oplettende lezer had het wellicht al geraden uit de recent hier gepubliceerde ‘Brieven aan een organisator’, maar ik ga binnenkort weer eens iets op een podium doen. Mijn allereerste keer bij de Turnhoutse Sprekende Ezels ! Ik heb natuurlijk eem lange geschiedenis met dit event in Gent, maar de overige Ezels-locaties heb ik nog niet betreden. Mijn naam staat op het affiesj dus is het waar.

Sprekende Ezels Turnhout
Zaterdagavond 6 december
vanaf 20:00 (volgorde onbekend)
Antonis Koffie Café
Otterstraat 31, 2300 Turnhout
(de foyer van theaterwerkplaats Het Gevolg)
(schuin tegenover café Wirwar)
(dat café waar u zo schandalig dronke- AHHHHH, nu weet u het weer, oke)
Facebook event voor vergeetachtigen

De grijze rotzak

De Rooie Rat verhuisde mee terug uit Gent. En daarmee was het afgelopen. Ons jarenlange ochtendritueel. De Rooie Rat is namelijk nogal territoriaal rondom mij. Dus éénmaal sprong de Grote Grijze Rotzak op mijn bed, één pootje nog in de lucht hangend. Stokstijf, want hij zag al dat die nieuwe trut, die met zijn papa mee terugverhuisd was uit België, opstond om op hem af te stormen. Meteen sprong hij van het bed en kwam niet meer ‘s ochtends bij me knuffelen. Een ritueel van tien jaar, in één keer voorbij.
Lees meer

Roest

Zenuwachtig loopt ze over vieze tegels vol etensresten en herfstbladeren. Envelop in de hand. Nerveus opengescheurd en weer dichtgevouwen. De brief in een voor haar onleesbare taal. Maar het
logo erboven heeft ze wel herkend. Ze weet dat het belangrijk is. En doodeng. Enger nog dan de glibberige wegen in dit triesteloze oord. Ze weet allang niet meer wat ze hier ooit is komen zoeken. Ze weet echter wel wat ze niet kwijt wil.
Lees meer