We kennen ‘m al vrij lang. Onze terrasbioloog. De meeste van de wekelijkse avonden maakt hij deel uit van ons dwaze groepje. Sowieso kunnen we hem overal tegen komen. De terrasbioloog is overal. Een beetje zoals onkruid.
Vanavond heeft de terrasbioloog een stijve nek. Hij is met die stijve nek opgestaan, zegt hij. Waarop hij het grapje maakt, dat hij normaal gesproken met iets anders stijfs opstaat. Vanavond maakt hij extra flauwe grapjes, want als hij lacht krijgt hij nekpijn. Het is dus zaak dat er niks te lachen valt. Zo grapt de terrasbioloog de avond vol.
Ik zeg dat de gulp van de terrasbioloog open staat. De terrasbioloog zegt dat hij daar niet in trapt. De gulp van de terrasbioloog staat echter daadwerkelijk open. Er komt een niet geheel frisse lucht vandaan. Ik denk dat de terrasbioloog vandaag niet gedouched heeft.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
