De klok geeft het helder aan: er is geen tijd voor beide. Lastig. Ik moet echt kiezen: literatuur of brood. Ik heb weer enorm getreuzeld en de tijd is op. Lastig. Het wordt óf een verhaaltje schrijven, óf mijn lunch smeren. Ik zeg het tegen de poes: het wordt literatuur of brood, poes. Ik vraag haar niet wat zij zou kiezen. Mijn poes schrijft niet. Jammer, want ze heeft vast talent. Mijn poes kan alles.
Lees meer
Nog in het duister gaat de wekker aan. De hele dag door gaan er dingen doorlopend aan, en dan weer uit. De waterkoker klikt aan, en als het water klaar is voor koffie, klikt hij uit. Beschaafde mensen doen ‘s ochtends hun kleren aan, en ‘s avonds weer uit. De vuilnisbak moet deze ochtend aan de straat. Vanavond moet hij de straat weer uit. Structuur is een lastig euvel om mee te leren leven.
Lees meer
Wederom heb ik maar een beperkt tijdsraam. En weer staat hij opjutterig te knipperen. Stomme cursor. De cursor heeft honger en wil woorden gevoed worden. Ik heb geen woorden voor de cursor. Ik heb amper woorden voor mezelf. Maar dat kan de cursor niets schelen.
De cursor knippert langs mijn benen en streelt mijn enkels. Vleiend maar dringerig. Ik geef normaal de cursor nu zijn woorden. Maar vandaag blijkbaar niet. Dat zint de cursor helemaal niets. Er moeten zekerheden in het leven overblijven. Anders kun je cursorknipperen wat je wil, maar is alles voor niets.
De cursor stoot een klagerig geluid uit. Ik haal mijn schouders op en kijk hopeloos. Ik kan het niet helpen, cursor. Dat zeg ik de cursor. Ik heb niets voor je. De cursor knippert kwaad en fel. Ik heb de cursor ontstemd.
Slaperig en brak kijk ik om me heen. Dus dit zijn ze nou. Ik wist dat ze moesten bestaan, maar nu zie ik ze met mijn eigen ogen. De halfuureerdermensen. De mensen die al op hun bestemming aankomen wanneer ik normaal pas net in mijn trein stap.
Het zijn er veel. Veel halfuureerdermensen. Een aantal van hen kijkt alsof ze iets smerigs gegeten hebben. Anderen hebben een soort gelaten blik die uitstraalt dat ze dit tijdstip als een straf zien die ze uit moeten zitten. Maar waarvoor ze dan gestraft zijn, is me niet duidelijk. Behalve dat iedereen duidelijk een halfuureerderhumeur heeft.
Lees meer
Het huis is niet jong, maar ook niet oud, toch staat het in stort. Het kan eigenlijk niet meer. De bakstenen zijn moe. Het dak is rot en iedereen ziet de gaten. Maar het dak weigert de situatie te accepteren. Het gaat prima met het huis, houdt het dak stug vol. Kijk die schoorsteen: hij rookt ! Dat de schoorsteen vooral roet en stof uitbraakt, dat doet het dak niets: dat noemt hij gewoon ‘rook’. Ontken het maar eens, zegt het dak.
Lees meer
We gaan allemaal verdwijnen. De ogen die over deze letters strelen, gaan verdwijnen. De letters zelf ook. Sommige letters verdwijnen snel. Anderen langzaam. Er zullen nieuwe letters komen. De gevoelens die deze lettercombinaties oproepen, worden opgeroepen door andere combinaties in een andere tijd. Net als dat ze opgeroepen werden door andere letters in andere tijden.
Lees meer
Sandra zit in haar bureaustoel en draait rondjes. Lusteloos plant ze haar hak in het zeil en zet nog eens af. De rondjes zijn net zo zinvol als haar werk. Dus nog maar een keer zwaaien. Net niet hard genoeg dat haar haardos aan de zwier zou gaan. Ongeïnteresseerd ratelt de stoel met haar mee.
Het beeldscherm passeert als een onscherpe blur haar zichtveld. Hét beeldscherm, niet het hare. Met hét werk erop, niet het hare. Ze zit op andermans tijd, niet de hare. En ze moet nog vele jaren. Zo’n prins vinden en dan zorgeloos leven, dat wil ook niet echt lukken. Al heeft ze daar ook al jaren geleden vanaf gezien. Allemaal gedoe, zo’n prins. En je wordt er ook geen beter mens van.
Lees meer
De Opperpater zegt dat er weer een brief op zijn mat lag. Weer geluidsoverlast. Zijn benedenbuurvrouw heeft de oorlog verklaard en meldt overlast bij het minste kuchje of iets te luidruchtige spelletje Songpop. De boodschap is helder en bijna bereikt: de Opperpater moet weg.
Dat de Opperpater daar al enkele decennia langer woont, en zij er pas korte tijd, doet er niet toe. De Opperpater is de overlastpleger dus die moet weg. Dus zorgt zij dat hij bestookt wordt met brieven van de woningbouwvereniging, en telkens opnieuw op het matje geroepen wordt. Omdat hij één gast over de vloer had waar hij een film samen mee keek en facebookspelletjes speelde. Stilletjes vraag ik me af wie de overlastpleger is.
Lees meer
PROZACSTAD – In Prozacstad, de zesde grootste stad van Schrikland, is een uniek protest ontstaan tegen de gruwelijke aanslag bij het satirische Franse blad Charlie Hebdo. Waar in verschillende andere grote steden mensen massaal de straat op gingen in protest, organiseert Prozacstad de actie “Prozacstad Komt Inactie”. Massaal blijven de Prozaccers thuis en zwijgen in alle toonaarden. “Het enige juiste antwoord op deze gruwelijkheden,” aldus een inwoner. Ook werd er een facebook actie gestart, “De Andere Kant Opkijken”, die nu al ruim tienduizend likes heeft.
Inactie
Een groep bewoners startte de Inactie actie: “Niks doen, dat is nu het beste. Door je boos te maken of allemaal acties te organiseren geef je deze gruweldaad alleen maar erkenning. We moeten juist laten merken dat ze ons niet kunnen raken, hoe hard ze ook willen. Kom maar op. Andere wang toekeren. Wij zijn onkwetsbaar ! Sterker, als we ons in inactie wentelen geven we misschien het goede voorbeeld. Stel dat de daders besloten hadden tot inactie, dan was heel deze Inactie niet eens nodig geweest. Konden we gewoon in actie komen, zeg maar.”
Lees meer
Je bent mooi. Alles aan je is subtiel in pracht. Je wangen spreken emotie, je lippen zwijgen discreet. Je wenkbrauwen spreken weinig en zeggen veel. En wat een ogen. Donker, nieuwsgierig, maar toch vol van levenswijsheid. Jij hebt wat gezien. Maar mij nog nooit.
Ik merk het aan hoe je ogen dwalen. Keer op keer. In mijn richting. Ik merk zoiets omdat het weinig voorkomt. Ik ben de observeerder. Niet het geobserveerde. Zo werkt het universum toch meestal. Ik word er onwennig van. Je kijkt weer. Staat mijn rits wellicht open ?
Lees meer
Rene van Densen