Ik probeer het heus wel eens. Meestal zelfs. Of ik er écht mijn best voor doe, dat is een andere vraag, maar ik probeer het wel. Een beter mens te zijn dan ik ben. Meestal zet dan iemand echter bier voor mijn neus neer, of oppert een idee dat zó idioot is dat het schreeuwt om uitvoering. Zulke dingen, daar valt niet tegenop te proberen.
Lees meer
Laatst zag ik een film. Het was niet de eerste film die ik zag, mocht u dat soms denken. Ik kijk best vaak films, dus zo bijzonder was het niet. En heel veel mensen kijken wel eens films. Jezus, wat een kutverhaal dit, nu al. Opnieuw.
Lees meer
Als een waas, zo verloopt mijn maandag. Ik vloei mezelf de dag door maar het glipt door mijn vingers alsof ik beter in bed was gebleven. Verhalen. Verhalen bij de koffieautomaat. Hoe iedereens weekend was. Ik blaas stilletjes mijn koffie koud en grinnik onopvallend mee. Wanneer mensen vragen naar mijn weekend, doe ik vaag. En zo waas ik mijn dag door.
Lees meer
Willem met de WK trauma’s komt met twee bier aangelopen. “Wel goedkoop,” verduidelijkt hij de drankkeus. We zitten in een café zoals er gelukkig te weinig zijn. Tien mensen met verlopen dromen hangen aan de toog. De toog is ook een juweeltje: hij lijkt wel uit steigerhout gebouwd. De voorraad schone glazen was kleiner dan die van een gemiddelde bedrijfskantine en de barman keek telkens verbaasd als we weer een bier bestelden. Wat gek: iemand die in dit café bier komt drinken.
Lees meer
Hij merkt niet dat de man naast hem heel stil geworden is. Zo enthousiast zit hij op te schrijven wat in zijn hoofd stormt. Zijn papier kreukt zacht onder het balpengeweld. Wilde avonturen vliegen het vel op. Hij haalt vandaag makkelijk de deadline.
De man schrijft over een familie, verscheurd door een erfenis. Zelf is de man een knipperende cursor op een scherm. Vermoeid wrijft zijn schrijfster in haar ogen. Nog minstens vier pagina’s en dan is ze klaar voor vandaag. In dit tempo is haar tweede roman in kladvorm af aan het eind van deze maand.
Lees meer
Een moment van bezinning, dat is het punt, zo dacht Karel. Hij ging niet zonder omhalen een verhaal met hem aan de haal laten gaan. Het was zaak te zoeken naar bezinning. Hoe meer bezinning over zingeving, hoe minder plotseling plot de boel om zou komen ploegen.
Bezinning, dat doe je niet zomaar overal. Dat weet iedereen die wel eens wat met zinnen geworsteld heeft. Je hebt allereerst je marges. Die laat je leeg. Geen gekrabbel in de kantlijnen, dat leidt tot een slordige rommel. Van rommel valt geen zinnige bezinning te bakken. Als je voetnoten wilt kraken, moet je ook de ruimte voor de schillen laten. Dat was er nog zo eentje. Je kon prima de schillen gebruiken om op te lopen – het loopt niet heel gelijkmatig maar de olie is goed voor de vloer. Maar toch moesten de schillen allereerst ook wel kunnen neerslaan.
Lees meer
Lege wijnflessen in de hoek. Uit verveling in een natuurwetten negerende formatie op elkaar gestapeld. Zinfragmenten op het behang geschreven. Rik keek zijn appartement rond en voelde zich thuis.
De brievenbus zinde hem niet. Stomme brievenbus. Enkel rekeningen. Dat is alles wat de brievenbus ooit bracht. Rechthoekige metalen woordvoerder van een eeuwig schuldeisende wereld. Hij twijfelde. Nee, dat was niet mooi. Vieze zin. Vies bah weg.
Witte poederresten op de glazen woonkamertafel. Hoofd in zesde versnelling. En nog niets. Hij zou zo kunnen schrijven nu, als hij wou. Mooie zinnetjes in razend tempo op papier gooien. En de mensen, ze zouden weer oeh en ah doen. Hij misschien zelfs ook heel eventjes, nadat de zinnen geschreven zouden zijn. Bij vlagen vond hij zijn eigen werk briljant. En luttele seconden later liet hij ze weer achter in een mandje bij het grote weeshuis in zijn hoofd.
Lees meer
De man spreekt zo verhit dat er kleine druppeltjes rondspatten. Ik probeer wel te luisteren, maar de kwestie is zo oninteressant. Wel of geen mayo erbij. En dan dus gratis. Er zijn mensen die vinden dat gratis mayonaise getuigt van een progressieve, vooruitstrevende blik, een begrip dat de tijden nu eenmaal veranderd zijn. Anderen foeteren dat als je nu ook nog eens de ‘met’ inclusief maakt, er al helemaal geen ‘met’ meer is en ze beter meteen allemaal werkeloos thuis kunnen gaan zitten.
Lees meer
Als ik iets sneller had doorgelopen. Want de vorige miste ik slechts op enkele minuten. Had ik kunnen halen. En de sprinter, waar mijn collega naartoe rende, had zijn bestemming misschien ook nog bereikt. Maar ik had er gewoon geen zin in, in dat gehaaste. De trein van zeven uur was immers ook prima. Muziekje op de oortjes, boekje op schoot en lekker op het perron wachten, met schuine blikken om de andere perronbewoners te observeren. Het was een lange week geweest, dat half uurtje maakte nu ook niks meer uit.
Lees meer
Alsof het bestaat, een typische ochtend, zo typisch gedroeg deze zich. Natuurlijk werd cliché na cliché afgevinkt. Half net-wel-net-niet verslapen. In ondergoed, met één sok aan en een klotsende mok koffie, door het huis hoppen. Een minimum van één kat die halverwege de trap plots stilstaat, de trede over de lengte blokkeert en mij, al struikelend, verwachtingsvol en half bedelend aankijkt om wat aandacht. Het viel me nog reuze mee dat ik geen lekke band had.
Lees meer
Rene van Densen