Ze is beeldschoon en feeëriek. Hij wil niet staren maar doet het toch. Zeker als ze, zich onbewust van haar toeschouwer, lacht. Haar lach maakt hem keer op keer weerloos. Alsof ze met een toverstaf zwaait en hem verlamt. Dan de vleugels spreiden zal en hoog en fier boven hem zal uitstijgen. Hij slobbert uit zijn bierglas.
Lees meer
Altijd als hij een bepaald aantal biertjes gedronken heeft, volgt er kritiek van mijn vriend. Het magische aantal is vier. Ik drink meestal ongeveer tegelijk met hem op, maar bij mijn magische vierde biertje merk ik dat ik dingen vrij laconiek binnen kan laten komen. Om vervolgens daarop te reageren alsof ik meen wat ik zeg, alsof ik me iets ervan aantrek.
Lees meer
De volgende stap is douchen, zeg ik hardop. Op dwingende toon. Het is nodig, want van de drie taken die ik tot dusver op mijn lijst had staan, is er één afgezegd, één mislukt en één uitgesteld.
Lees meer
Ik zit op mijn knieën naast de kattebak. Mijn kat zit ernaast. Ze houdt haar kopje scheef, en kwispelt, steeds wanneer ik zo naast haar zit. Afvragend. Ik haal een schepje met zeeflijntjes door het kattezand. Zo schep ik haar ontlasting eruit. De drolletjes zijn vaak al een beetje uitgedroogd en hard. Heel soms vind ik er een die ik de keren daarvoor gemist heb, ze zijn dan al een beetje versteend geraakt, vanwege het absorberende zand, dat al het vocht opzuigt.
Lees meer
Ik bevind me in een droom in de nabije toekomst, en zet de radio aan. Er blijkt nog maar één nummer in de hele wereld te zijn. Alle muzikanten coveren het liedje in hun eigen stijl. In heel de wereld wordt geen enkel andere song meer gemaakt dan dat ene nummer, de inkleding ervan is nu hoe je als muzikant je stempel achterlaat in de muziekhistorie. Even denk ik dat het een 1 april grap is, maar ook op de andere radiokanalen draaien versies van hetzelfde plaatje. Zelfs op de klassieke- en jazz-zenders, enkel dit ene nummer.
Lees meer
Vannacht schreeuwde er een man in een van de huizen buiten mijn tuinhek. Hij schreeuwde en schreeuwde. Het was eigenlijk meer een brullen. Het klonk kwaad. Ik woon zo bizar rustig in dit huisje dat ik amper flarden hoorde. Enkel dát er geschreeuwd werd.
Lees meer
Ik woon in een weckpot. Het woont best comfortabel. Als ik me niet teveel wil uitrekken heb ik ruimte voldoende. En de lucht kan ook nog wel even mee.
Lees meer
Sinds elke dagen ben ik veroordeeld tot een nieuwe route naar huis. Mijn werk is de schuldige: dat moet ik, contractueel, doen op een plaats waar ik nooit eerder geweest ben. Er is geen enkele gangbare route huiswaarts vanaf daar te vinden. Alles is nieuw en een beetje eng.
Lees meer
Hij was te laat, veel te laat en vloekte hardop, binnen de stalen tralies van zijn wagen. En nóg stond die achterlijke zijspiegel niet goed. Gefrustreerd draaide hij zijn raampje omlaag en prutste door. Zijn wielen jakkerden over de straten. Richard kon haast janken. Het verhaal van de ééuw, nee, hét allergrootste verhaal ooit, uit de geschiedenis van de mensheid was zich aan het voltrekken. En hij was er niet bij. Hij ! Verdomme de grootste verslaggever van het gehele televisielandschap !
Lees meer
De Opperpater kijkt verbaasd, wanneer hij me ziet. Ik heb al lang niet meer met de pubquiz meegespeeld. Hij telt de mensen in zijn team. Met hem erbij zijn het er vijf. Met mij erbij zes. Zes mensen mogen niet in een team, tenminste, tenzij ze buiten mededinging mee willen strijden. Dat wil de Opperpater niet. De Opperpater speelt keihard. Hij moet en zal winnen. Als hij niet wint, is hij er de hele week chagrijnig van. Niet dat je dat ziet. De Opperpater lacht eigenlijk altijd.
Lees meer
Rene van Densen