Hij was te laat, veel te laat en vloekte hardop, binnen de stalen tralies van zijn wagen. En nóg stond die achterlijke zijspiegel niet goed. Gefrustreerd draaide hij zijn raampje omlaag en prutste door. Zijn wielen jakkerden over de straten. Richard kon haast janken. Het verhaal van de ééuw, nee, hét allergrootste verhaal ooit, uit de geschiedenis van de mensheid was zich aan het voltrekken. En hij was er niet bij. Hij ! Verdomme de grootste verslaggever van het gehele televisielandschap !
Zijn bloeddoorlopen ogen schoten vuur naar het irritant zwaaiende setje roze dobbelstenen aan de achteruitkijkspiegel. In de spiegel staarde zijn verwrongen gelaat terug en hij zag dat zelfs zijn snor niet goed zat. Het was de enige auto die hij zo vlug mee kon krijgen. Van zijn grimeuse, Johanneke. Een afschuwelijk, hip, bolwerkig kreng met scheve zijspiegel. Die verrrrdommese zijspiegel ! Woedend prutste hij er nog wat aan. In zijn frustratie trapte hij nog wat harder op het gas. Sneeuw dwarrelde door de donkere nachtlucht.
Vermoeide voeten sjokten door de koude nacht. De zoveelste koude nacht. Hoe lang zwierf ze al rond ? De boze mannen zouden haar nu wel zoeken. Maar vinden zouden ze haar zomaar niet. Op de vriendelijkheid van de bewoners van Prozacstad hoefde ze in ieder geval niet te rekenen. Soms wat kleingeld. Heel soms. Met een vieze blik. Af en toe was er een vriendelijke barman die haar even wat warmte gaf. Of soms eens een kroegbezoeker. Maar hoe het verder moest, ze wist het niet meer..
De brief met het logo brandde nog steeds in haar jaszak, maar de nacht was koud. Ze dacht aan haar dochter. Ergens in dit betonnen labyrint. Haar Minotaurus was hier ook ergens. Tussen koude sneeuw en koudere steen. Alles was zo verdomde lelijk en alle luiken en deuren waren dicht. Alleen de straat moest haar nog. De eindeloze straat die zich in alle windrichtingen uitstrekte, behalve de juiste.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
