Ik bevind me in een droom in de nabije toekomst, en zet de radio aan. Er blijkt nog maar één nummer in de hele wereld te zijn. Alle muzikanten coveren het liedje in hun eigen stijl. In heel de wereld wordt geen enkel andere song meer gemaakt dan dat ene nummer, de inkleding ervan is nu hoe je als muzikant je stempel achterlaat in de muziekhistorie. Even denk ik dat het een 1 april grap is, maar ook op de andere radiokanalen draaien versies van hetzelfde plaatje. Zelfs op de klassieke- en jazz-zenders, enkel dit ene nummer.
Zoals dat gaat in dromen, bevind ik me vervolgens in een boekhandel, zonder me af te vragen hoe ik hier beland ben. Overal staan boeken met dezelfde titel maar een andere kaft, een andere auteur. Alles blijkt hetzelfde verhaal, maar in een andere stijl verteld. Ook in de striphoek vind ik enkel diezelfde titel terug. Al het andere was blijkbaar de moeite niet meer, om in een winkel te zetten.
Ik slenter door een kroegenstraat en overal zie ik precies hetzelfde café-interieur, telkens met een andere naam. Er prijkt maar één biermerk op alle gevels. Uit de deuren en ramen van de cafés klinken overal verschillende rendities van het ene muzieknummer. Het is een ondraaglijke kakafonie en ik slenter zwaarmoedig door, op zoek naar een toevallige harmonie.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
