Woensdag bij de Spannende Manne !

Ik ben hard bezig met de nieuwe eindejaarsvideo, maar dat jaar is nog helemaal niet ten einde potdorie ! Deze woensdagavond zit ik in de studio bij de Spannende Manne. Ik zit daar niet alleen: de gastheren zijn er dan ook. Dat hebben ze me expliciet beloofd. Iets té expliciet als u het mij vraagt. Dus als u iemand 2 uur lang ‘hallo, is daar iemand ?’ hoort vragen, dan ben ik er weer ingetrapt. Maar laten we uitgaan van goede intenties. 21u00 – 23u00.

Ook in de studio dan, als alles goed gaat: Daan Taks. Eveneens een fijne dichter. En heel veel prettige muziek en zo. En humor en bier. Chaos, dat is mij beloofd, chaos. We gaan het meemaken. Op de digitaalkabel zit het ergens in Tilburg. En op een FM frequentie (Ether op 107.6. Analoog op 87.5). Oh, u woont niet in Tilburg ? Ik toch ook niet, gekkie ! Je kunt ook live streaming luisteren want de techniek staat voor niks. En aflevering gemist ? Dan staat het waarschijnlijk donderdag hier ongeveer online. Nou; verzin nu nog maar eens een excuus om niet te luisteren.

Bookleg

Op het terras vraagt een wildvreemde man of ik zijn boek wil signeren. Ik ken de man niet en verkoop al mijn boekjes zelf, behalve mijn debuut dat wél goed verkocht. Ook sta ik in wat bloemlezingen, dus het kan, dat ik de man niet ken. Ik zeg goed.
Hij geeft me een boek aan dat dezelfde titel draagt als mijn laatste prozabundel. Maar in sierlijk dameshandschrift op de kaft geschreven met eronder een streep en dan mijn naam. Het handschrift oogt herkenbaar. Verwonderd keer ik het boek om. Er staat een foto afgebeeld van mij als klein kind, in zwembroek, in een rare houding. Ik herken de foto: ik deed of ik een postmodern kunstwerk was.
Lees meer

Sven


Sommige schrijversvrinden doen serieuze moeite om verhaaltjes te verzinnen om te schrijven. Bij het ontwaken ligt een verse dode muis aan mijn voeteneind. Ik zeg tegen de poes dat ze die goed gevangen heeft en loop dan blootvoets mijn huis uit. Ik woon achter een poort, en wanneer ik die naar straat open vallen er twee mensen binnen. Letterlijk. Blijkbaar stonden ze te leunen.
Lees meer

Lijntjes

Ze keek me met een bezorgde blik aan. Of haar jas mij niet in de weg hing. Ik zat tegenover de vrouw, haar jas hing aan mijn raamkant. Ik schudde nee. Haar jas hing mij niet in de weg. Opgelucht vroeg ze de conducteur hoe laat we in Antwerpen zouden aankomen. En nog wat aanvullende vragen die helder maakten dat haar laatste treinreis een tijdje terug was geweest. De conducteur stond haar geduldig maar zakelijk te woord.
Lees meer

Rexit, oftewel: de schop na, 1 dec a.s.

Met vrienden als deze… Nee, grapje. Oke, dus ik heb een paar maanden geleden mijn spullen en kat bijeen gepakt en ben (terug)verhuisd naar Gent. Daaraan voorafgaand werd er een min of meer verrassings-BBQ georganiseerd door mijn vrienden en schrijfcollega’s in het Tilburgse, wat een grootse gezellige boel werd. Maar deze groep is nog verder gegaan: er is een volledig boek bij elkaar geschreven ter ere van mijn afscheid van Tilburg. Het moet niet gekker worden.

En deze donderdag wordt het boek dus gepresenteerd, in Tilburg. Met optredens van (zeer gewaardeerde) muzikanten, dichters en meer malloten. Ik ben er zelf ook bij. Schijnbaar wordt van mij verwacht dat ik erbij ga liggen op een bank zoals bij de fameuze filmavonden – vaste lezers weten dat ik het hier over ‘club Blini’ heb, waar ook de meeste kortverhalen rondom De Opperpater plaatsvonden. Die trouwens beloofd heeft er ook bij te zijn. Het wordt een gekke, absurdistische avond met insider- en outsiderjokes, kutbinnenlanders, drank, en een boekje genaamd ‘The Rexit’ (uiteraard een knipoog naar die rare anti-EU beslissing in Groot Brittannië dit jaar). Presentatie: AHJ Dautzenberg en Frank van den Nieuwenhuizen. Initiatief en organisatie: Paul van Est.

Iedereen is welkom, entree (inkom) is variabel. U leest er alles over op onderstaande links.
De Kunstmaan, Tilburg / Stedekestraat 72 (loopafstand van CS noordzijde) / 19u30 – 23u00 / Entree: dobbelen

Dan zijn er ook dichters die gewoon doodgaan

Op 13 oktober jongstleden ontviel het Nederlandstalige poëzielandschap een.. ja, wat, eigenlijk ? Een natuurkracht, zou ik het vermoedelijk noemen. Een fenomeen. Een eenhoorn. Anderen, hijzelf zeker, noemden hem een neo-beatnik. Hoe dan ook: Derrel Niemeijer was ineens niet meer onder ons. Een bevlogen organisator van waanzin, een onnavolgbaar poëet, een enorm grappige man om mee in het café te zitten, en zoveel meer. Zelf kende ik Derrel ook, al vrees ik dat velen hem beter kenden. Maar de gesprekken die ik met hem hadden gehad, waren intens, persoonlijk, hilarisch, bevreemdend en vol gas creatief. Dan is het bizar als zo’n man – hij was potver mijn leeftijd… – ineens weg is.
Lees meer

Eerste experimentje met 360 graden poëzie: “Dulle Griet”

Natuurlijk ben ik nog lang niet tevreden met mijn allereerste 360 graden poëzie filmpje. Dat kan veel beter. Ik ben er gewoon nog niet achter hoe ik dingen kan bewerken, beeld kan invoegen, contrast en kleur kan aanpassen, geluid kan oppoetsen (want oei oei die wínd in het filmpje !) en natuurlijk hoe ik simpelweg even begin en eind kan inknippen. Maar dat komt wel. Voor nu: mijn eerste 360 graden gedicht, op locatie, bij De Dulle Griet in Gent. En voor mensen met een smartphone, ik heb al gezien dat hij er daar stukken beter op uitziet én reageert dan op een laptop. Een mens zou bijna zeggen dat het meevalt. More coming soon !
Lees meer