Rexit, oftewel: de schop na, 1 dec a.s.

kaft-the-rexit-1[simpleecommcart_add_to_cart id=”14″ ]Met vrienden als deze… Nee, grapje. Oke, dus ik heb een paar maanden geleden mijn spullen en kat bijeen gepakt en ben (terug)verhuisd naar Gent. Daaraan voorafgaand werd er een min of meer verrassings-BBQ georganiseerd door mijn vrienden en schrijfcollega’s in het Tilburgse, wat een grootse gezellige boel werd. Maar deze groep is nog verder gegaan: er is een volledig boek bij elkaar geschreven ter ere van mijn afscheid van Tilburg. Het moet niet gekker worden.

En deze donderdag wordt het boek dus gepresenteerd, in Tilburg. Met optredens van (zeer gewaardeerde) muzikanten, dichters en meer malloten. Ik ben er zelf ook bij. Schijnbaar wordt van mij verwacht dat ik erbij ga liggen op een bank zoals bij de fameuze filmavonden – vaste lezers weten dat ik het hier over ‘club Blini’ heb, waar ook de meeste kortverhalen rondom De Opperpater plaatsvonden. Die trouwens beloofd heeft er ook bij te zijn. Het wordt een gekke, absurdistische avond met insider- en outsiderjokes, kutbinnenlanders, drank, en een boekje genaamd ‘The Rexit’ (uiteraard een knipoog naar die rare anti-EU beslissing in Groot Brittannië dit jaar). Presentatie: AHJ Dautzenberg en Frank van den Nieuwenhuizen. Initiatief en organisatie: Paul van Est.

Iedereen is welkom, entree (inkom) is variabel. U leest er alles over op onderstaande links.
De Kunstmaan, Tilburg / Stedekestraat 72 (loopafstand van CS noordzijde) / 19u30 – 23u00 / Entree: dobbelen

Dan zijn er ook dichters die gewoon doodgaan

herdenkings-bundel-derrelOp 13 oktober jongstleden ontviel het Nederlandstalige poëzielandschap een.. ja, wat, eigenlijk ? Een natuurkracht, zou ik het vermoedelijk noemen. Een fenomeen. Een eenhoorn. Anderen, hijzelf zeker, noemden hem een neo-beatnik. Hoe dan ook: Derrel Niemeijer was ineens niet meer onder ons. Een bevlogen organisator van waanzin, een onnavolgbaar poëet, een enorm grappige man om mee in het café te zitten, en zoveel meer. Zelf kende ik Derrel ook, al vrees ik dat velen hem beter kenden. Maar de gesprekken die ik met hem hadden gehad, waren intens, persoonlijk, hilarisch, bevreemdend en vol gas creatief. Dan is het bizar als zo’n man – hij was potver mijn leeftijd… – ineens weg is.
Lees meer

Eerste experimentje met 360 graden poëzie: “Dulle Griet”

Natuurlijk ben ik nog lang niet tevreden met mijn allereerste 360 graden poëzie filmpje. Dat kan veel beter. Ik ben er gewoon nog niet achter hoe ik dingen kan bewerken, beeld kan invoegen, contrast en kleur kan aanpassen, geluid kan oppoetsen (want oei oei die wínd in het filmpje !) en natuurlijk hoe ik simpelweg even begin en eind kan inknippen. Maar dat komt wel. Voor nu: mijn eerste 360 graden gedicht, op locatie, bij De Dulle Griet in Gent. En voor mensen met een smartphone, ik heb al gezien dat hij er daar stukken beter op uitziet én reageert dan op een laptop. Een mens zou bijna zeggen dat het meevalt. More coming soon !
Lees meer

Ach heden

Ach wee, ach heden
we zijn weer verleden
vergeten, vergoten
onverdroten
verlaat en verloor
het terugspoor
Lees meer

Deze afloop

header-poezie-deze-afloop

Er liggen druppels op de bar
en één ernaast, op een doosje
of een iPhone hoesje
afhankelijk van wat u zich
liever inbeeldt, want

Deze lezing is van u.
Lees meer

Het beste heden


Verhaal door René van DensenHet was een klein kind, een meisje, met spiderman schminck op haar gelaat, Vos. En ik las jouw woorden, want die lees ik altijd als mijn ziel wat zalf behoeft, en dronk een pint, zo een uit blik, maar dat geeft niet, in de trein heeft men doorgaans geen bar. Toch niet de treinen waar ik mee rijd. En hij zat stampensvol, Vos. De mensen verdrongen zich om een staanplaats in de gangen. En het meisje was haar mama kwijt en aan het wenen.

Nu zat ik, letterlijk, niet in een positie waarin het evident was om haar te helpen. Gewedged tussen volk in het uiststapdeel van de coupé en de deur van de conducteursruimte. Maar een medeslachtoffer in dat deel van de trein, een leuk meisje zelfs, ontfermde zich direct over het kind en ging mee haar mama zoeken. Ze toog achter het kind aan, de coupédrukte in. Ik benijdde haar niet, maar was lafjes opgelucht dat zich iemand over het kind ontfermde en dat ik het niet moest zijn. En ik las door. Hoe je woordelijk langs de twee rivieren in Gent flaneert met een pul bier en je verwondert over de druktemakerij. Kalm zalfde ik mijn ziel en mijn keel.

Een bizar knappe man die ook nog eens het lef had welgekleed te zijn, stond tegenover mij, en hij las de beduidend minder zalvende woorden van de krant. Iets met een dode baby en een rugzak, op de voorpagina. Je zou de krant meteen niet meer verder willen lezen als het zo al begint, maar de bizar knappe welgeklede man blijkbaar wel. Hij verdiepte zich in de zakelijke omschrijvingen van de ellende in de wereld. Beter had hij een boek van jou gelezen, Vos, maar ja, dat geldt voor iedereen uiteindelijk. Ik heb nog ooit een lief gehad die jouw woorden volledig niet kon waarderen. De relatie hield op de lange termijn geen stand. Dat had evenwel niets met jouw woorden te maken, of wellicht zullen we het nooit weten.

Ah, en de conducteurs droegen bij aan de jolijt. Even meldden ze dat we in Brussel-Zuid zouden aankomen, om direct te corrigeren dat het vanzelf Antwerpen was en we niet ineens een stuk landkaart versprongen waren. Alle druk bijeengepakte mensen moesten gniffelen. Alle mensen aan boord van de trein waren maar mensen. Veel mooie mensen, zowel mannen als vrouwen, maar gelukkig allemaal maar mensen. Daar kan zich iemand mee troosten.

Ik bedacht me dat je binnenkort een eigen dag krijgt, Vos. Ze herdenken je. Met mensen die komen optreden en zo. Je zou het wellicht zelf wel leuk gevonden hebben. Of teveel eer. Of precies genoeg. We zullen ook dat in feite nooit weten. Maar het belooft wat te worden. Uiteraard is het in Gent, wat dacht je dan zelf. Een Vos-dag hou je niet in Antwerpen of Brussel of Bavikhove.

Er waren veel dwaas verklede mensen in de trein, nochtans dat het geen Carnaval was. Een vrouw liep binnen, met een reusachtige rugzak en een plastic baby. Ik keek nog eens naar de krant in de handen van de bizar knappe man. Hij had de vrouw niet gezien. Het gezelschap naast mij, allemaal opgepoetste aantrekkelijke jonge kereltjes, amuseerden zich met zeer flauwe grapjes. Ik kon er wel tegen. Na twee stations rende het meisje plots de coupé terug in. “Voila se,” lachte ze. “Kindje terug bij mama !” Ah, is het echt, vroegen de kereltjes, waar was de mama ? “Ze was vér se, geloof mij,” zuchtte het meisje tevreden. “Ik wou soms dat ik me het lot van andere mensen niet zo aantrok, maar ja. Ik kan dat niet aanzien he. En het is daar een jungle hoor,” wees ze naar de drukte. “Ïk heb vandaag mega veel excuseer gezegd. Maar ja, ik ga nu wel naar de hemel.” Ik wist niet zeker of ik ironie hoorde, dat kon aan jouw woorden liggen.

“En wat zei de mama,” vroegen de kereltjes. “Niets !” slaakte het meisje lachend. “Gewoon, ah, daar ben je, terug van je uitstapje ? Geen dankjewel, niets. En toen ben ik dus terug naar hier gekomen.” Er werden wat blikken bier geproost. Ik glimlachte in het mijne.

Je schreef ondertussen dat het heden het beste heden is dat er ooit is geweest. Ik was het roerend met je eens.

Een paar verlegen studenten vroegen de conducteur, uitleggend dat ze opdrachten moesten doen, of ze iets mochten omroepen. Ze moesten dat doen vóór Gent Sint-Pieters. Het volgende station was Gent Sint-Pieters. Oei, zei de conducteur, en wat moet je dan omroepen ? Dat mag alles zijn, zeiden de studenten. Okee, zei de conducteur, dan mag je wel omroepen wat ik anders toch omroep. We komen aan op Sint-Pieters, hierna gaat de trein door naar Kortrijk. Oke, zeiden de studenten.

En ze riepen exact dat om, Vos. Met enkel een fijn weekend aan iedereen namens hun studentenvereniging. Geen rebellie, geen rock ’n roll, gewoon braaf wat ze gevraagd was. Ik ben daar dan maar uitgestapt en heb even een sigaret gerookt voor het station in de regen, me afvragend of ik iets anders had gedaan. We doen toch meestal maar gewoon wat ze zeggen dat we moeten doen. Het is nu eenmaal zo, het is nu eenmaal zo.

Nieuwe video: Zegewagen

Nog even over dat Halloween / Tarotkaarten-project waar ik ook aan meegewerkt heb: om half negen die avond verscheen op Facebook (op mijn speciale facebook pagina die u ongetwijfeld vindikleukt, toch ?) exclusief alvast de video horend bij mijn live voorgedragen gedicht. Daar bofte de thuisblijver mee, want in tegenstelling tot wat ik verwachtte was ik niet de 7e voordrager (ik had kaart nummer 7) maar was dat volledig willekeur en trok het publiek zelf steeds de bijbehorende kaart. Ik was live zo ongeveer als een van de laatsten aan de beurt. Maar goed, het was wel een interessant avondje en een mooi project. Blij om er deel van uitgemaakt te hebben. En voor iedereen die er wel of niet was: de video !
Lees meer

Herfstveren

supermarktpoezie-herfstveren

Lees meer

Brullen

Nee…

U gaat zich niet te buiten
aan het betere binnenvetten
Met meerdere maten meten
maakt u keurig korte metten
En wie nog hoopt dat u vist
achter het net, kan dat vergeten

Want brullen
is het nieuwe weten
Lees meer