Een stoïcijnse stofzuiger. Een huilend kind. Deur voorbij. Enthousiaste sportprater. Klinkend glas. Deur voorbij. Mijn voetstappen. Onder mij, achter mij, naast mij, ik ben meer echo dan bron.
Hoge lange toet verderop. Lage toet, nog eens. Hoge toet terug. Laag kort kort. Norse straatmorse. Overstemd door autogedruis. Mijn wandelgebied is omsingeld en ik moet erdoor als ik naar elders wil. Stap stap echo echo.
Eén auto boemboenkt, maar met de ruiten toe. Binnenmuziek. Het is geen overdag meer. Toch meer schroom nu. Het kan dus wel. Amper overgestoken trekt een wagen schreeuwerig naast me op en knalt de straat door. Niet iedereen schroom.
Was ik een van mijn echo’s dan liep hier nu een ander. Misschien was die niet wat ik nu ben. Wie weet liep jij hier toevallig ook. Ook een ander. Het is schemer. Je zou om me heen lopen. Ook hen gaat het niet lukken. Niet gegund. Straatmisser.
Tsjirpen, steeds meer tsjirpen, als ik het natuurgebied nader. Het is inktzwart en vervaarlijk samengepakt. Een vorige keer kwam ik een kilometer ver. Eerst blij met de rust, de stilte. Toen waren de andere mensen ineens wel heel ver weg en kraakten er takjes. Laf terug. Nu loop ik er niet eens binnen. Het zwart vindt mij over een paar dagen vanzelf wel.
Op een bankje typ ik ongeveer wat ik wou schrijven. Nooit is het helemaal juist. Dat maakt het zo erg. Die woorden. Nooit zeggen ze het echt. Niet helemaal. Wel heel erg bijna. En soms galopperen ze juist helemaal de verkeerde kant op en vertrappen alles.
Ik rook niet meer dus al snel wandel ik door. Tikkende toetsaanslagen. Een zachte kuch. Deur voorbij. Echo’s stil in mijn zog.
