Nou sorry hoor maar het loopt volledig uit de hand. Ze heeft een of ander verhaal geschreven alsof we een heel intens, intiem gesprek in een koffiebar hebben gehad. Wacht, even terug. Ik heb dus blijkbaar een fangirl. Zo noemt ze zichzelf, ik kende het woord zelfs niet eens.
Dus ik hier altijd maar teksten plaatsen vol liefdesverdriet en depressie en slijk van het bestaan, is er dus iemand die daar superblij van wordt. Dat is op zich oke hè, maar ze heeft het nog kenbaar gemaakt ook. Bericht gestuurd. Eerlijk verteld. Fan. Ja wat moet je daarmee.
Ik zo begripvol en geduldig mogelijk maar berichtjes terugsturen. Afstand proberen te houden natuurlijk. Stel je voor. Sowieso moet de habitat bewaakt worden. Niemand dichtbij laten komen. Maar ze is vrij sympathiek en kent echt al mijn werk. Maar ál mijn werk hè. Heel deze idiote website stukgelezen. Ongelofelijk. Schattig ergens. Of mega creepy, ik weet het niet goed.
Enfin, ze vroeg een gesigneerd exemplaar van een van mijn boeken. Ik heb dat netjes op de post gedaan. Einde verhaal. Nu staat er een versie van haar kant gepubliceerd waarbij ze me vanalles vraagt en de vonken over en weer spatten. Er worden zelfs briefjes stiekem overgegeven, het is een televisieformat. Volledig ongeloofwaardig allemaal.
Ik heb haar dan maar gerapporteerd bij de fangirlclub. Heel toegewijde meisjes. Die gingen ervoor zorgen, zeiden ze. Ze zeiden niet wat ze gingen doen, maar ik ben opgelucht. Kan ik weer verder met mijn dag. Fluitend zet ik de PMD-zak buiten en steek daarna binnen een sigaar aan.
