november 2014

Zakboekje

Iedereen die schrijft zal dit wel herkennen: de beste ideeën krijg je, wanneer ze heel slecht uitkomen. Je staat bijvoorbeeld net onder de douche, of je begint net aan een toiletbezoek dat wel pakweg een half tijdschrift kan duren. Of je bent met wat vrienden iets aan het drinken, en inééns, inééns heb je het. Dat éne geniale concept dat een wereldschokkend geweldige tekst gaat voortbrengen en dat echt heus niet alleen maar geniaal is omdat je gedronken hebt. Zoals vermoedelijk de meeste anderen het opgelost hebben, bezit ook ik daarom een zakboekje.
Lees meer

Je zult maar de strepen op de weg zijn

Je zult maar de strepen op de weg zijn. Altijd evenredig ver uit elkaar, gespleten, en altijd even lang. Je zult maar de bedoeling hebben, je enige nut in deze wereld. om twee helften op te delen. En niet eens strikt, maar ‘goedbedoeld’. Mensen mogen van rechts naar links, of van links naar rechts, dwars over je heen. Je wordt een ‘stippellijn’ genoemd. Woorden waarin letters dubbel voorkomen zijn vaak niet heel soeps.
Lees meer

Bondagekelder

Dan kun je wel vloeken dat je écht nooit meer zoveel drinkt, maar daar hang je dan. In een bondagekelder. Koppijn van jewelste en geen idéé waar je bril is. Of hoe je hier terecht bent gekomen. Schuchter vraag je of er iemand anders is. Geen gehoor. Lekker dan, dit.

Terugdenken. Het laatste dat je weet: je was op een of ander dichtersavondje. Uiteraard was je weer op een dichtersavondje. Dichters zijn de beste drankebroeders, dat weet een kind. Althans, een kind weet dat uiteraard niet, dankzij de nieuwe drankwetten in dit land. Het witschuimend goud klaterde dan ook weer lustig en aandacht voor andermans teksten had allang niemand meer.
Lees meer

Kortjakje

Ik heb echt geen idéé wie Kortjakje was, maar zij moet wel de Bitch van het Dorp zijn geweest. Met haar altijd ziek zijn. En haar korte jas. En haar zilverwerk. Ik bedoel, voordat er een liedje de omloop en daarna cultuurgoed wordt, moet er een bepaalde mate van herkenbaarheid spelen. Iedereen wist wie Kortjakje was. Die éne trut, die zich aan alle maatschappelijke plicht onttrok door altijd ziek te zijn. Behalve zondag.
Lees meer

Brief aan een organisator (3)

Yo Grandmaster W.,

oke, zo zal ik je niet meer noemen, Wim. Ik dacht, ik probeer iets nieuws, maar nu ik het zelf zwart op wit zie staan denk ik mmmmnee.

Wat een eer, dat je me vroeg om Stadsdichter van Turnh… van jouw stad te worden. En wat fijn dat je me verzekerde dat Tur, eh, de stad, me met open armen verwelkomt. Het verbaast me, aangezien ik er enkel zo nu en dan wat biertjes heb gedronken. Bij jouw evenementje, binnenkort, treed ik pas voor het eerst op. En dat je me dan al meteen tot volgende Stadsdichter wilt kronen, het komt echt als een grote verrassing. Zwaar vereerd, echt. Ik zeg volmondig: ja !
Lees meer

Granny is a Tranny III

Dat het allemaal nog veel erger kan, bewijst de film Granny is a Tranny III. Ik trof deze documentaire aan op een USB-stick die iemand in de plaatselijke videotheek had laten vallen, en heb met verwondering gekeken. Het onderwerp – dat schijnbaar in een langer lopende reeks behandeld wordt – is oudere dames die blijkbaar, qua geslachtsorganen, anders bedeeld blijken dan men zou verwachten, en hoe zij en hun omgeving daarmee omgaan.
Lees meer

Tussen ons

Er stond altijd iets tussen ons. Eerst was het nog een set zuilen. Daarna de emotionele muren die we opwierpen. Vervolgens de kleuren van Benetton. De graaiende torens vol kopende en verkopende kapitalisten. En nu: dat er niets meer is.

Er gaapte altijd iets tussen ons. Was het geen cultuurverschil, dan een generatiekloof. Was het onbegrip om schoenen aan in huis, of een onpeilbaar ravijn aan gekoesterde geheimen. De afstand tussen geven en nemen. Uitslapen in het bed van iemand die elke dag de zon ziet opkomen. Er gaapten hele tijdzones tussen ons in.
Lees meer

Lekker onbelangrijk

Ze hadden altijd wat, die meisjes. “Alleen die bríl,” of “alleen die puistjes, hè.” Of: “Die schoénen, die kunnen dus èèèèèèècht niet.” Er was een minimum van één slechte kwaliteit aan mij, en als die er niet was, dan was ik misschien overwogen. Want “verder” was ik “eigenlijk” nog “best een leuke jongen of zo”.
Lees meer

Turing

Ik doe, naast aan een verhalenwedstrijd, ook mee aan een dichtwedstrijd. Ik moet wel, want de mensen geven me wel likes maar kopen geen boekjes. Dat kan ik ze niet kwalijk nemen, want ik maak boekjes die niet bedoeld zijn om bij een breed publiek in de smaak te vallen. Maar ondertussen moet ik, zo ontdekte ik tot mijn schrik, wel de huur betalen en alles. Gedoe, hoor. Dus heb ik ook voor het eerst maar eens een paar gedichtjes ingestuurd naar de Turing Gedichtenwedstrijddinges. Dit meld ik hier gewoon om het te melden, want als publiek kunt u helemaal niet meestemmen of wat dan ook. Ik maak geen kans, want mijn gedichtjes zijn versjes. En de jury is een driekoppig groepje Mensen Met Verstand Ervan. In zekere zin sponsor ik dus de prijswinnaar. Graag gedaan, prijswinnaar. Ik hoop dat je de huur nu kunt betalen. Het is je gegund.