Kaftloos

Mensenzee

Ze trekt haar vriendin door de menigte. Is het wel haar vriendin, ze zal straks met heilige overtuiging volhouden dat het haar was, dat ze haar aan het redden was, dat het niet haar schuld was dat zij ineens ergens anders was, zij deed haar best om samen te blijven in deze mensenzee. Joelende kerels, de een nog irritanter dan de ander, maar naar een paar kijkt ze toch even want stel je voor, dat lichaam zo, dat is toch prachtig, als je daarmee zou mogen spelen even, hij heeft een lief ziet ze maar ja boeien, ze knijpt in de arm van haar vriendin in de hoop dat die het ook heeft gezien en trekt die weer verder naar het terras toe, maar dan moet ze even het steegje daar in en wel heel rap want ze voelt het komen.
Lees meer