Misschien wou iedereen vannacht de planeten op een rijtje zien. Of misschien was er gisteravond iets heel gezelligs tot heel erg laat. Ik heb ze vanuit bed niet gehoord. Deze ochtend is er geen volk in mijn straat. Het is stil zoals het mag. Bij het passeren glipt de kitten van een van mijn buren voor het raam. Ik speel van buiten wat met hem, hij is piepjong en geeft het raam kopjes. Mijn kat zou er iets van vinden als ze er nog was. Lees meer
Daar gaat hij dan, dat laatste blaadje
kartel voor kartel komt het los
scheuren tot het laatste gaatje
morgen is de eerste weer de klos
Tijd is nog maar
een melding op een scherm
dat
seconden
op je afvuurt
in knipperende kogelgaten Lees meer
Best jaloers, zo’n AI-taalmodel
klauwt nooit eens aan de muur van zijn cel
noch denkt blasé temidden van zijn hel:
ja René, nu weten we het wel
Vers ververs ik een vers vers
verzin ik in een wip
de derde regel slons ik af
lezen doet geen kip
Dat krijg je ervan als je buitenkomt: een emmer oei op de stoep. Weer een emmer oei. Ik kijk links, ik kijk rechts, en zelfs nog heel even of er een UFO wegsnelt, maar de dader is allang gevlogen. Dus zit ik ermee opgezadeld. Een emmer oei. Verdomme al de zestiende keer deze week. Met een zucht controleer ik of tenminste het handvat goed vastzit. Eergisteren kon ik een schoen vol oei weggooien. Nu niet met tips komen hoe je oei uit je schoen krijgt, daar heb ik nu niets meer aan.
Lees meer
De stedelijke kakafonie rondom mij
wordt zelfs niet met één woord verstoord
wikkelt als een cocon van trillingensprei
Nee, ik heb hier nooit gehoord
Ik dobber nu al dagen met mijn living in een zee van volk. Hij is mensdicht, er kan geen persoon binnen. Ik heb gecontroleerd op lekken en kieren, maar alles is veilig afgesloten. Voorlopig toch. Elke dag kijk ik alles zorgvuldig na. Buiten mijn living klotsen de mensen. Ik hoor hun lawaai, ze beuken tegen de muren, maar binnen komt er niemand. Ja, soms. Heel, heel af en toe glipt er een persoon binnen, maar ik probeer die dan zo rap mogelijk weer weg te krijgen. Dat die buiten maar gaan personen, in de zee.
Lees meer
Tuurlijk is het er niet leuk
da’s het punt net van zo’n Hel
maar duivels, vlammen, geef nu toe:
interessant is het daar wel
De Eiffeltoren bladdert roest
de sterrenvlag vaalt blauw
grenzen vervagen, maar wat blijft:
ik hoor toch echt bij jou.
Rene van Densen