Ongenadig snijdt de wind in zijn gezicht. Wanhopig vecht hij er tegen uit alle macht, maar hij wordt alle kanten op geslingerd. Als een vod. Nietig voelen is er niets bij. Victor verbijt zich en zet door. Even overweegt hij een andere route te nemen, een met windluwte. Beschut achter de gebouwen langs of zo. Maar hij moet via deze weg, er zit niks anders op.
Myrthe ziet hem worstelen. Van een afstandje. Ze blijft dicht bij de huizen en geniet van het lichte briesje daar. Alleen zo jammer van de schaduw, denkt ze. Daar, verderop, waar ze hem ziet, daar schijnt de zon. Maar zo te zien waait het daar ook. Ze twijfelt wat ze moet doen. Hier of daar.
Victor weet zelf ook niet eens echt goed waarom hij blijft volharden. Maar het moét, hij moet blijven gaan, het is niet eens meer dat hij ergens moet zijn, geen idéé waar hij heen aan het gaan is. Hij moet gewoon gáán. Van iets diep van binnen. Dwars tegen die wind in. En dan ook nog met die godverdomse zon in de ogen. Hij ziet helemaal niks meer en luchtmoleculen ranselen zijn lichaam. Hij ploetert, nee, hij plóetert. Het is vechten, moeizaam, zo niet zijn natuur, hij zou normaal deze moeite niet doen en zich meer de boel en richting laten overkomen. Maar vandaag moet hij hierheen. Tegen die kutwind in, tegen die zon. Die zon in zijn ogen.
Ze volgt hem, nauwgezet. Zijn bewegingen, zijn inspanning. Zo in dat zonnetje. Heerlijk, denkt ze. Om vrolijk van te worden. Ze wordt altijd vrolijk van fladderende vlinders.
