In stilte smijt ik woorden op mijn muur. Die horen daar, vind ik. Maar meteen als ze er plakken, twijfel ik. Had het dat woord wel moeten zijn eigenlijk ? Ik trek de woorden er weer af en ze gaan terug in de doos. Sommige woorden wachten hun lot niet eens af en vallen uit zichzelf op de grond. Bleven niet plakken. Geeft niet, ik moet toch weg, zie ik op de klok. Ik gooi haastig nog één woord op de muur en zie straks wel of dat dan toch de juiste was.
Op de fiets, de brug op ploeterend, merk ik dat er nog woorden aan mijn vingers plakken. En zo te voelen zitten er ook nog in mijn haar. Dat krijg je als je zo gehaast vertrekt, ik had me misschien eerst nog moeten wassen. Nu zien passanten het meteen: het is er zo eentje met woorden. Achgot, zie ik in hun ogen. Ik klem mijn tanden en vecht de brug op. Als ik er weer af rol, voel ik wat woorden uit mijn haar waaien. Ben ik daar ook weer vanaf.
Nog voor ik haar oprit kan oprollen, komt de buurkat aangerend. Niet mijn buurkat. Haar buurkat. Vanaf dat haar buurkat mij voor het eerst zag, was er een klik. Liep ze rechtstreeks op me af. Kopjes, miauwen, ze bleef me cajoleren. Er zit een groot katvormig gat in mijn hart sinds de mijne stierf. Dus de cajolerie was welkom. Meer dan welkom. En elke keer dat ik hier ben, stormt ze naar me toe en begint de cajoleritis van voor af aan.
De woorden zijn stil terwijl de kat spint, speelt, en me met gesloten ogen aankijkt. Er zat nog een woord op mijn broek, blijkbaar. De kat heeft het woord te pakken en speelt er mee. Ze hakt haar nagels erin, zwaait het woord in de lucht, en springt erop in het gras. Vakkundig wordt het woordje gesloopt. Ze wrijft wat plukken vacht op mijn broek, rolt op haar zij en hakt speels haar nagels in mijn tenen. Je zou het niet zeggen, maar ze is niet mijn buurkat. Niet de mijne.
Thuis valt op dit exacte moment met een doffe klap een woord op de grond. Maar er is niemand in de buurt om het te horen.
