Mopsie loopt ziedend over straat. Jawel hoor, verderop hangt er wéér een. Hij knarst. Ze hangen overal ! Grommend trekt hij ook deze van de lantaarnpaal af. Hopelijk heeft niemand hem gelezen. Vast niet: als het niet op hun beeldschermpje staat, zien mensen niets meer.
Mopsie is allang vergeten wat zijn echte naam is. Het was niet Mopsie, maar dat voldoet voor het moment. Het is ook niet Goeroe, of Snoes, of Chili, of Coca. Coca ! Omdat zijn vacht zwart is. Terwijl cola bruin is. Het neigt naar racisme, bromt hij. Sowieso zijn al die namen verschrikkelijk maar iets beters kunnen de mensen niet verzinnen. Voor hun kat.
En dus houdt hij het steeds eventjes hier vol, eventjes daar, en maakt hij zich dan weer uit de voeten. Een tijdlang vertellen nieuwe mensen dolgelukkig hoe hij op een dag gewoon is komen aanlopen in hun leven. En krijgt hij bakken vol aandacht en lekkers. En dan, keer op keer weer, een achterlijke naam. Meestal knapt het voor hem daar.
Maar eens ze je zo’n naam geven, word je een beetje van hen. En dus, als je besluit weer ergens anders te gaan kijken, hangen ze die stomme posters overal op. Vermist: Mopsie. Godverdomme.. Mópsie ! En dan gek opkijken dat ik wegloop, denkt hij kwaad. Mopsie. En de politiek doet niks.
Ja hoor, verderop nog een. Deze is van de sukkelaars die hem Witje noemden. Hij grist met een sprong het onding van de vuilnisbak. Die dwazen bekijken elkaars affiche niet eens. Anders hadden ze allang gezien dat de kat op alle posters in deze wijk dezelfde is. Mopsie hoopt dat hij op de volgende plek gewoon een deftige naam krijgt. Alles beter dan Mopsie.
