Po-e-zine nummer 12

Morguh. Of middag. Whatever. U bent brak. Snap ik. Ik ook. Ik hou het kort. Want moe. Veel drank. Jaar goed gestart. Proost. Nieuwtje dus. Meteen al. 2016 amper begonnen en hij hep al nieuws. Ja natuurlijk. Dat houdt niet op. Misschien wordt het even niet gemeld door de dames en heren journalisten, maar nieuws trekt zich niks aan van de kalender. Laat u niks wijs maken. Enfin. Nieuws. Dus. Gek woord, nieuws. Zoals groots. Kleins. Zoets. Zachts. Nieuws. Doet er niet toe. Mijn nieuwtje. Gisteren verschenen. Online poëzieblaadje. Bekend. Heet Po-e-zine. Waren er elf van. Nu twaalf. Blaadje heeft doorgaans een thema. Thema ditkeer is XII. Oftewel twaalf. Lekker fantasierijk. Maar ja. Eind van jaar. Makers waren aan oliebollen en bubbels toe denk ik. Enfin. Nummer twaalf. Recordaantal inzendingen. Gigantische hoeveelheid dus. Ik overdrijf niet. Tweehonderdtweeëntwintig pagina’s. Aan poëzie, proza, meligheid, interviews en weet ik het. Ik ga het op mijn gemak lezen. Misschien u ook. Want. Mijn nieuwtje. Ik sta er ook ergens in. Niet te ver zoeken. Meteen in het begin. Ja, daar. U heeft ‘m gevonden. En een stukkie verder nog eens. En nog voor halverwege nog ergens. Daar sta ik. Dus. Met een paar gedichies. Zo ben ik wel. Als er een recordaantal inzendingen zijn, dan ben ik ook niet te lullig om mee te doen. Duit in zakje. Steentje bij. Wist u trouwens. Dat poëzie zalvend is voor het katerig hoofd ? Serieus. Beetje poëzie lezen terwijl het gif langzaam uit uw lijf trekt. Prima te doen. Dus. Aanrader. Lees dat nummer. Nummer twaalf. René out.

Niet akkoord

De woorden die u nu gaat lezen, zijn ongeveer een jaar oud. Toen heb ik dit opgeschreven. Toen Gent, en de wereld, Vos kwijtraakte. Fokking Vos, dedju. Terwijl ik het schrijf, kan ik het nóg niet geloven. Ik verwacht de hele tijd dat het een bizar slechte grap is. Dat hij als een duveltje ergens tevoorschijn springt en roept dat het allemaal voor te lachen was.
Lees meer

Komende zaterdagavond: Turnhout !

Ik stond er vorig jaar ook, in Turnhout. Toen dacht ik nog, ook gebaseerd op andere Sprekende Ezels edities elders in België, dat het niveau van dit podium wel wisselend genoeg zou zijn en het publiek niet té groot qua omvang, zodat ik ontspannen mijn ding zou kunnen komen doen.
Er zat, wat, honderd man ? En het ene na het andere optreden was gigantisch goed. En dan mocht ik afsluiten. Ik kon mezelf wel schieten en heb me uiteindelijk een reusachtige hoeveelheid moed in moeten drinken. Het is helder: in Turnhout is het te doen voor de poëzieliefhebbers.

Omdat ik vrij hardleers ben, sta ik er komende zaterdag weer. Maar met de vernieuwde act, uiteraard. En ik krijg tevens de eer mijn zwaargetalenteerde vriend Bobadas er in de spotlight te mogen zetten. Het is alweer even dat we samen opgetreden hebben, dus ik zie er enorm naar uit. Ik kan u enkel aanraden ook te komen.

De informatie staat in het affiche hierboven. Het staat ook op facebook. En onderaan deze pagina. En op www.desprekendezeezels.be. (Al is het daar nog niet echt actueel, allé Stijn, chop chop.)

Soms wou ik dat ik nooit een boek had geschreven

Ze komen steeds weer terug, die dagen dat ik wou dat ik nooit een boek had geschreven. Laat staan elf. Momenteel heb ik er elf geschreven. Dat is niet waar. Ik heb er elf uitgebracht, twaalf hele geschreven, één boek is voor tweederde af, één boek voor vijfenzeventig procent, twee boeken voor vijftig procent en één boek voor zes procent. Ik heb net iets minder dan veertieneneenhalf boek geschreven.
Lees meer