“U hebt één nieuw bericht.” Als ik wakker word, is dat het eerste dat ik zie. Het is te vroeg voor nieuwe berichten. Eerst maar één nieuwe koffie. Ik sleep me naar mijn stoel, zet de waterkoker aan en klap de laptop open. Ook daar: 1 nieuwe e-mail. 1 nieuw privé-bericht. 1 nieuw bericht, overal waar ik klik. Ik besluit vandaag berichtenloos te blijven en klap de computer weer dicht.
Aangezien het prachtig weer is, besluit ik tot een ochtendwandeling. Ik loop de trap af. Bij de voordeur ligt een briefje. Ik grom. Rot op met je berichten ! Ik stap er geïrriteerd overheen en loop de buitenlucht in. In de zon geniet ik. Nergens denk ik meer aan. Zeker niet aan al die berichten. Ze zijn waarschijnlijk van mensen waar ik op moet wáchten als ik iets van hen nodig heb, maar die nu kwaad zullen zijn omdat ik hén negeer. Zo gaan die dingen. Zo zijn ze wel, die berichtmensen. Ik moet oppassen dat ik er geen tegen het lijf loop. Dan beginnen ze uiteraard meteen van ‘heb je mijn bericht al gelezen’ of wat voor onzin ook.
Zo loop ik al snel niet ontspannen meer rond. De kans dat er berichtmensen achter elke hoek verscholen kunnen zitten, haalt alle vrolijkheid uit mijn tred. Verdomme, denk ik. En draai me om. Thuis lees ik al die berichten dan maar. Als het per se zo dringend is. Één bericht is van een vreemde die me iets wil verkopen. Één bericht is een mopje. En één bericht is van iemand dat ik later vandaag nog een bericht kan verwachten. Ik zucht en leun achterover in mijn stoel. Daar gaat mijn dag. Opgeofferd aan de berichtmensen. De zon schijnt onverstoorbaar verder.
