Audio stories

Weggewit

Terug binnen hangt een vreemd daglicht. De sneeuw op de keukenkoepel filtert de buitenwereld als een koffiefilter de drab. Ik leg het boek dat ik in het café las, terug op tafel, tot straks, en het verse brood in de broodtrommel. Vervolgens is het terug naar de ligbank en genieten van dit koesterlicht. Ik laat de laptop dicht en de lichtschakelaar ongemoeid. Even mag de sneeuw mijn binnenwereld inpakken. Straks moet ik vast wel weer voor allerlei dingen naar buiten, maar nu even niet.
Lees meer

Poef

De jonge bevriende schrijver staat naast me in de Kringwinkel en bevestigt dat ze geel zijn. “Okergeel, ja. Ga je ze meenemen ?” We staren naar een poef, met daarop een extra kussen, en ernaast nog zo een. Ik vroeg wegens twijfel of ze geel waren. Ik wil zoveel mogelijk geel in mijn huis. Het is een zonnige kleur en ik hoop dat mijn gemoed ervan opklaart. Het valt niet mee om gele dingen te vinden. Wat het erger maakt is dat ik kleurenblind ben. Ik heb al veel gele dingen teruggebracht die groen bleken. Dus vroeg ik het de bevriende jonge schrijver die niet kleurenblind is. Je bent nooit te oud om om hulp te vragen.
Lees meer

Om vijf uur

“Nee ik ga vandaag niets meer doen, dat heb ik vanochtend om vijf uur besloten,” stelt de overbierman terwijl we over straat slenteren. Dat slenteren klinkt misschien als een activiteit, maar de overbierman strompelt zo zigzaggend dat dit geen doen meer mag heten. Bij doen stel ik me tenminste een minimumhoeveelheid vaardigheid voor, en zijn voortgang lijkt meer op een herhaaldelijk niet voorovervallen. Hij valtniet huiswaarts. In feite is het naar het café gaan het enige die dag dat je hem als doen kunt aanwrijven, en zelfs daar zat een mordicum meeslepen mijnerzijds bij.
Lees meer

El Miserable

Wat grappig, schiet het door mijn hoofd. Dat zie je eigenlijk nooit. Cinemaregen. Die overdramatische tuinslangbuien die op straat en hoofdpersonages die door een toepasselijk emotioneel dal gaan, neerkletteren en zelfs terugstuiteren. Hoe zouden ze in woestijnlanden naar zulke filmscènes kijken, vraag ik me dan af. Jaloers ? Vol onbegrip voor het ‘ook dat nog’-reageren van de schermmensen met hun gebroken harten ? Enfin, ik zit er middenin, tenminste, in zo’n cineplensbui.
Lees meer

Geauto

Stralend zit een jonge blonde vrouw te lachen aan het loket wanneer de automatische deur eindelijk opent en ons binnenlaat. In een rij schuifelen we naar haar toe. Ze vraagt steeds of we een afspraak hebben, en dat is voor ons allemaal zo, daarom zijn we hier op het moment dat de deur opent. Ze wijst naar een groot scherm een meter verder. Daar moeten we onze aanwezigheid bevestigen en dan mogen we naar de wachtzaal.
Lees meer