Audio stories

Stil zoals het mag

Misschien wou iedereen vannacht de planeten op een rijtje zien. Of misschien was er gisteravond iets heel gezelligs tot heel erg laat. Ik heb ze vanuit bed niet gehoord. Deze ochtend is er geen volk in mijn straat. Het is stil zoals het mag. Bij het passeren glipt de kitten van een van mijn buren voor het raam. Ik speel van buiten wat met hem, hij is piepjong en geeft het raam kopjes. Mijn kat zou er iets van vinden als ze er nog was. Lees meer

Weer een emmer oei

Dat krijg je ervan als je buitenkomt: een emmer oei op de stoep. Weer een emmer oei. Ik kijk links, ik kijk rechts, en zelfs nog heel even of er een UFO wegsnelt, maar de dader is allang gevlogen. Dus zit ik ermee opgezadeld. Een emmer oei. Verdomme al de zestiende keer deze week. Met een zucht controleer ik of tenminste het handvat goed vastzit. Eergisteren kon ik een schoen vol oei weggooien. Nu niet met tips komen hoe je oei uit je schoen krijgt, daar heb ik nu niets meer aan.
Lees meer

Oceaantje

Ik dobber nu al dagen met mijn living in een zee van volk. Hij is mensdicht, er kan geen persoon binnen. Ik heb gecontroleerd op lekken en kieren, maar alles is veilig afgesloten. Voorlopig toch. Elke dag kijk ik alles zorgvuldig na. Buiten mijn living klotsen de mensen. Ik hoor hun lawaai, ze beuken tegen de muren, maar binnen komt er niemand. Ja, soms. Heel, heel af en toe glipt er een persoon binnen, maar ik probeer die dan zo rap mogelijk weer weg te krijgen. Dat die buiten maar gaan personen, in de zee.
Lees meer

Uitvluchtroute

Dit is de ingang. Hier moet je het verhaal binnen. Daar heb ik speciaal die eerste openingszinnen voor ingericht, zodat je daar start met lezen. Die mogen kort en pakkend zijn, daarna trek ik de boel soms wat meer uiteen, het geeft niet, jij bent dan toch al aan het lezen en zo wordt de tekst wat dynamischer. Ik moffel hier vaak de weemoedige bui weg die me tot schrijven heeft aangezet, verstopt onder dikke lagen smeerbare spot. Lekker overdrijven, nog een laag. Mjam, mjam, mjam, zoete koek.
Lees meer

‘Ollander

Terwijl ik wacht bij de deur, neem ik een heel, heel, heel, heel, heel diepe adem.

Zodra ze opendoet en me wil verwelkomen, trek ik haar uitgestoken hand naar me toe en geef haar een stevige knuffel. “Daar ben ik dan !” roep ik uitgelaten. Ze staat verstijfd en verblufd wat te staren. Misschien heeft ze iets geks buiten gezien dat haar heeft doen schrikken. Ik loop het gebouw binnen en roep “Dag allemaal, ik ben er hoor !” Vanachter hun cubicles kijken verbaasde gezichten, enkele mensen doen hun koptelefoons af. Vrolijk hobbel ik een trap op, geen idee waar ik heen ga, ik ben hier immers nog nooit geweest, maar misschien is het deze kant op. Haastig rent de recruiter achter me aan dat het inderdaad die kant op is meneer. “Mooi !” roep ik, “en het is hier goed opgelapt zeg !”
Lees meer

Canvaskat

Ze is een canvasprint geworden. Ik lig op de bank wat naar haar te staren. Normaal zou ze nu op de rand van de bank naast me liggen te snurken, of aandringen dat ik onder een dekentje kruip zodat zij zich onder mijn knieën kan nestelen. Of normaal, normaal: doodgaan is heel normaal. Doodnormaal zelfs.

Ah, voor wie een setting wil: het is vroeg, het is nog donker, het regent op de koepel in de keuken. Ik moet vanmiddag pas dingen doen maar was de wekker vergeten uit te zetten. Ik heb mijn moeder al wel goedemorgen gestuurd. Ziezo, laat me nu verder met rust.
Lees meer

Pinguïnkop

Vanop de douchevloer lijkt mijn warmtekraan wat op een chromen pinguïn met een mening. Ik wil hem zeggen dat hij me niet zo moet aankijken, maar dan zou mijn douchekraan me op een mening betrappen. Hij staart op een zwak moment want ik kramp van de pijn. Niet aanstellen: van pijnlijk ongemak. Het is niet dat ik een kogelwond aan het desinfecteren ben of een been onverdoofd heb geamputeerd. Nee, er wil krampachtig iets niet uit dat mijn lijf er echter wél uit wil hebben. Ik zat eerst een half uur op de wc in dichtbundels te bijten maar er kwam geen beweging in. Daarom besloot ik dan maar in de douche te stappen. Helpt het niet, dan ben ik gewassen en geschoren, ook mooi.
Lees meer

Kleuren

De interviewster heeft een charmant lachje.
Schrijf ik dit om haar verlegen te maken, mocht ze dit lezen ? Nee, gewoon omdat het zo is. Ze heeft aanstekelijke humor, is vlot, heeft aan een half woord genoeg en haar pen vliegt in sierlijke krullen mijn woorden op papier. Ze doet me aan een ex denken. Die trouwens ook mensen interviewde en tegelijkertijd vlot en gevoelig in het leven stond. Maar die had koudere ogen. Van dat arctische ijsblauw alsof het uit vrieswand bestond. En de inktkrullen waren scherper.
Lees meer

Niets ?

Jij leest dit, dus laten we zeggen dat het voor jou geschreven is. Een betere reden wist ik niet. En ik ken je niet eens. Je zou hieronder een berichtje kunnen zetten om jezelf voor te stellen. Dat is wel zo beleefd. Ik bedoel, je loopt hier zomaar binnen en kunt alles op deze site lezen wat ik geschreven heb, en weet daarna ineens heel veel over mij. En ik niets over jou. Dat is toch niet eerlijk ? Ik vind dat oneerlijk. Eigenlijk zou ik veel liever horen hoe het nu met jou gaat.
Lees meer

Niet uit zichzelf


De deurbel rinkelt. Niet uit zichzelf, maar door een kunstenaar die zijn kunstwerk komt brengen. Ik heb het kunstwerk gekocht. Niet dat ik er het geld voor heb, maar als de kunst erdoor blijft bestaan eet ik wel pindakaas op brood. Al deze verduidelijkingen wekken hopelijk de indruk dat ik niet passief in het leven sta want bij sollicitaties komt dat negatief over.

De kunstenaar is dronken. Bijna alle kunstenaars die ik ken zijn dronken. Het kunstwerk is intact, hij heeft het netjes ingepakt. Maar hij was heel deze zondag al op wielrit, legt hij lallerig uit. Ik laat hem binnen want die mag hij binnen uitleggen.
Lees meer