Nou sorry hoor maar het loopt volledig uit de hand. Ze heeft een of ander verhaal geschreven alsof we een heel intens, intiem gesprek in een koffiebar hebben gehad. Wacht, even terug. Ik heb dus blijkbaar een fangirl. Zo noemt ze zichzelf, ik kende het woord zelfs niet eens.
Lees meer
Het apparaat piept. Ik zucht opgelucht. Eindelijk is de vakantiewas klaar. Wat een dag. Wat een wéék. Ik had verlof maar ging niet op reis. Maar om toch mezelf een beetje dat vakantiegevoel te gunnen, stond ik op maandagochtend al supervroeg aan de woonkamerdeur te schuiven met mijn koffer. Ik had mijn koffer ingepakt vol kleren voor de hele week. Zondagavond en -nacht uitgebreid op staan puzzelen, wat ik meenam. Paspoort ! Niet vergeten.
Lees meer
Gust Peeters filmde het bewijs dat ik ongeveer een maandje geleden op CC Doel optrad, en voor nog drie dingen:
Een soms is net een sneetje
uit oneindig mogelijke tijd
soms smeer je die een beetje
met een laag mogelijkheid
Ik lig in stukken op de tafel. Ik kon niet slapen dus trok ik mezelf in puzzelstukjes om te zien of ik er lijn in kon aanbrengen. Nu staar ik naar de onoverzichtelijke wanorde. Want zelfs áls ik er lijn in krijg is het een puinhoop allemaal. Wiens idee was dit ook alweer ? Oh ja, uiteraard het mijne. Alle onzalige plannen in mijn leven waren de mijne geloof ik. Behalve school, daar had ik niks over in te brengen.
Lees meer
Maar de vraag die door mijn kop spookt is, wie verzint die dingen ? Die vervangwoorden en geheime uitdrukkingen die geheime boodschappen onbegrijpelijk moeten maken voor de vijand ? Want mochten we toch in oorlog schieten eerdaags, vraag ik me af of ik al kan solliciteren.
Lees meer
Het is haar gelukt. Ik wist dat ze het kon. Een tekst waar ik in kan wegkruipen. Een tuin, natuurlijk een tuin. Planten, schaduw, camouflage, organisch.
Lees meer
De klant van gisteren is terug. Hij loopt zoekend de winkel rond. Ik wacht geduldig af tot hij nabij genoeg komt dat ik hem rustig kan vragen of ik hem kan helpen. Er is een soort web rondom mij en hij blijft voorlopig nog weg van de draden. Ik wacht en wacht. Mijn kans komt wel. Dan staat hij plots voor mij, en verheugd flap ik eruit: “Kan ik u helpen ?”
Lees meer
Wat ik je achteraf nooit verteld heb, is dat ik geen idéé meer heb hoe we elkaar hebben ontmoet. Echt, die avond had ik iets gevierd met vrienden op café en was ik dronken maar braaf naar huis gegaan. Jij refereerde de volgende dag aan allerlei diepzinnige dingen die ik gezegd heb, maar ik herinner me niet eens meer dat ik blijkbaar met je aan de praat raakte op een stomme app, dat ik je wist te overtuigen elkaar te ontmoeten, dat ik naar dat café ben gegaan en met jou uren tot sluit heb gepraat, en heel de rest van de toer die we ondernamen tot ik naast jou wakker werd en me afvroeg waar zowel ik als mijn onderbroek was.
Lees meer
“De jouwe zijn echt bloedmooi,” zegt ze. Ik kijk naar de schelpjes in mijn hand en probeer te zien wat zij ziet. Het zijn schelpjes. Ik pakte een handvol uit verveling, vooral. De andere schelpjes knesperen onder mijn grote lompe voeten. Zij blijft schelpjes uit het zand opvissen die ze op een of andere manier van ver al zag.
Lees meer