Het is haar gelukt. Ik wist dat ze het kon. Een tekst waar ik in kan wegkruipen. Een tuin, natuurlijk een tuin. Planten, schaduw, camouflage, organisch.
Ik nestel me in een bergje bladeren en waan me veilig tussen haar openingszin en slotwoord. Ze heeft het opengezet, ik mag hier zijn. Misschien was deze tekst niet voor mij maar ik vind het fijn hier. Kan hier verdwijnen.
Er schoffelt een egootje rond. Is het het hare of de mijne ? Ben ik wel mij ? Misschien zwerf ik nu wel door de stadsnacht of lig ik op een bank. Misschien zwijg ik wel voorgoed. De tuin, ik, alles hier is verbeelding. Niet erg om de truc te doorzien, perfect zelfs. Veiliger. Ze heeft zelf niet eens gezien hoeveel paadjes en plekjes hier zijn. Geeft niet, ik verzin ze voor haar erbij terwijl ik op een boomwortel rust.
En wellicht rust ik hier nog een tijdje. Op dit plekje van het verhaal. De rest kennen we al, hebben we al gelezen. Ik wil het niet kapotdenken. Dat vertel ik mezelf toch terwijl ik de oehoe hoor.
