Maar de vraag die door mijn kop spookt is, wie verzint die dingen ? Die vervangwoorden en geheime uitdrukkingen die geheime boodschappen onbegrijpelijk moeten maken voor de vijand ? Want mochten we toch in oorlog schieten eerdaags, vraag ik me af of ik al kan solliciteren.
Ik heb jarenlange ervaring in het verzinnen van volslagen onzin waar niemand één touw aan vast kan knopen. En meer dan dat, als je het mij laat schrijven wordt het gegarandeerd hilarisch. De mensen zullen geen strategische informatie of belangrijke doelwitten door kunnen seinen zonder het uit te proesten van het lachen. We kietelen de pinguïns tot ze tong proesten. of En Willibrord krijgt weer slechts een klein bosje leuters. De vijand die al dan niet meeluistert, zal denken dat het melige misleiding is. En zeker AI, die snapt helemaal niets van mijn humor.
Zwetend zitten de spionnen over een ouderwets, haperend radiotoestelletje gebogen en seinen, zo stil mogelijk, dat er een heremietkreeft zit in de campingdouche. Dan komt het bevrijdende antwoord: Het sjekwerk van de tabakshopuitbater ? Blader blader blader, ze hebben het gevonden: Nu even geen japanse mix, daar zijn de bananen niet voor. Licht gekraak op de lijn, iedereen luistert gespannen of iemand meeluistert. Maar dan, bevestigend: Vandaar dat ik geen peer meer eet. Iedereen schiet tegelijk in de lach, even de zenuwen kwijt. Zelfverzekerd herneemt de verzetsgroep hun missie, stilletjes nagrinnikend.
Je ziet het al voor je, toch ? En ik zou het een eer vinden om met mijn woorden de mensheid te redden. Dat idee alleen al, dat al die jaren training op onzin schrijven zelfs maar één leven kan schelen, is voor mij genoeg. Ik ben je man. Mogelijk laat ik zelfs de royalty’s schieten. Maar dat moet ik nog even zien. Het is niet alsof het leven makkelijk is in verzetstijd, hè.
