De barman is het nu helemaal beu. Het begon met het grommen. Steeds begonnen de caféklanten vervaarlijk en vals te grommen. Dwars door de muziek en voetbal heen. Dat was irritant, maar tot daaraantoe. Maar zodra ze onder hun tafels op de grond begonnen te plassen, was de maat vol. Hij stak de klanten in een klantencarrier en nam ze naar de klantenarts.
De klantenarts weet het ook niet goed en onderzoekt de klanten. Is er de laatste tijd iets in je café veranderd, vraagt hij. Nee natuurlijk niet, zegt de barman. Zelfde omzet, zelfde muziek, voetbal op zondag. We veranderen nooit iets in ons café. Je zou wel gek zijn, straks lopen de klanten weg. Dat is vreemd, zegt de klantenarts, want dit soort gedrag is vaak een teken van stress van een verandering. De barman hmt wat en kijkt hoe de klantenarts de temperatuur van de klanten neemt. Fysiek zijn uw klanten in orde, zegt hij, kijkend op zijn thermometer. Hm, hmen ze samen.
De klanten sissen en grommen. Ze zijn niet graag bij de klantenarts. Ten einde raad schrijft de arts maar een rondje pinten voor en geeft plastic kragen mee voor rond hun nek. Wat later zitten de klanten weer te grommen in het café. De barman kijkt toe en snapt er niks van. Dan loop ik binnen. Alle plastic kragen richten zich naar mij en het grommen zwelt aan. Ik merk evenwel niets en loop naar de bar. Ik bestel een alcoholvrij biertje en loop weer naar buiten. Grommend volgen de kragen mijn tocht terug naar buiten. Dan snoeven de caféklanten in koor en drinken hun biertje. De barman begrijpt er nog steeds niets van.
