Het stomste is die cursor. Die knippert alsof er nog iets moet komen. Dat ik nog iets moet typen. Zeggen. Knipperdeknipper. Maar jij bent al gaan slapen. We zijn uitgepraat. Je ligt wellicht nog wakker maar we hebben al slaapwel gezegd. Als ik je nu nog een bericht stuur, moeten we helemaal opnieuw slaapwel zeggen. Zo blijf je bezig, dat willen we niet. Stop dus met knipperen, cursor. Ik zeg het hardop tegen de cursor, stop nou es. Hij knippert stug door. Ik besluit dan maar een heel gesprek ermee te beginnen. Over jou.
De cursor vraagt me waarom ik niks meer typ. Ik zeg dat de ontvanger al is gaan slapen, de lijn moet nu even stil zijn. Maar ik ben er klaar voor, zegt de cursor. Dat siert je wel, cursor, zeg ik tegen de cursor. Niet dat ik cursors ken die niet paraat staan te knipperen, maar heel af en toe staat de cursor niet paraat en moet je wachten om te zeggen wat je wil. Wachten, anno nu. Onvoorstelbaar. Hels. Kan echt niet meer. Ouderwets. Wáchten.
Vroeger, toen moesten we wachten, cursor, zeg ik tegen de cursor. Toen knipperden er niet eens cursors. Als we iets wilden typen moesten we papier indraaien en de tikbalk op zijn plek pingen. Begin van de regel, dat deden de typemachines niet automatisch. Had je een hendel voor. KatsjoemTING. En dan takketakketakke. Vergeleken daarmee is het toetsenbord waarmee ik nu over jou schrijf, muisstil, cursor, zeg ik tegen de cursor.
De cursor luistert aandachtig en zegt niets. Hij knippert. Ik weet niet hoeveel echte aandacht hij geeft. Waarschijnlijk is hij gewoon taakgericht. Maar misschien denkt hij wel bij ieder van ons, kom maar op. Ik ben razendbenieuwd wat je gaat typen. Wat je gaat zeggen. Via mij. Welke berichten en verhalen je gaat sturen. En aan de andere kant knippert ook een cursor. Oeh, denkt die cursor, lees dat toch eens allemaal, hoe ga jij hier nu op reageren, ik kan niet wachten om het te lezen. Ze staan als een soort poortwachters aan beide kanten, klaar om woordjes te vormen uit onze toetsaanslagen. Zouden ze elkaar kennen ? Zouden ze over ons roddelen ? Staan ze aan onze kant ?
Jij bent oké, cursor, zeg ik tegen de cursor. Jij deugt. En ook een beetje niet, zo nét genoeg. De cursor is blij dat ik hem okee vind. Maar hij wacht wel, licht ongeduldig, of er nu nog wat komt. Ik voel het aan zijn knipper.
