Hee, lezer, even tussen ons, want ze is iets anders aan het doen en kan nu niet meelezen. Ik praat zelden met jullie want eigenlijk boeit het me niet zo wie jullie zijn. Ik schrijf niet voor jullie, meestal. Maar nu schrijf ik even aan jullie. Al is het maar om even niet voor haar te schrijven. Niet zeggen he, want wie weet leest ze straks ineens wel weer mee.
Haar eendjes staan er nog. Badeendjes. Allemaal mooie verschillende. Die is ze aan mijn deur komen brengen. Dat doen jullie niet, lezers. Of vooruit, een paar van jullie doen het, maar de meesten niet. Terwijl het toch echt geen geheim is dat ik met badeendjes verzamelen bezig ben. Al een paar jaar. Duizenden heb ik er nu al. En ik wil er nog meer. Wordt een groots project. Komt nog wel. Maar zij heeft dus een hele bulk eendjes bijgedragen en is die aan mijn deur komen brengen.
En het is een beetje zoals dat je je hand of wang niet wil wassen nadat iemand heel speciaal die heeft aangeraakt. Of dat je de herinnering aan iemand, of de geur op een bepaalde plek nog even wil vasthouden. Het was zo mooi, lezer. En nu staan ze daar. Het is super onhandig dat ze daar staan. Ik gebruik die tafel voor vanalles. Maar dat gaat nu even niet want badeendjes. Maar ik kan ze niet opbergen. Bij de andere badeendjes. Ik krijg mezelf gewoon niet zo ver.
Want kijk dan hoe lief. Ik wil ze niet wegbergen. Want nu zie ik ze elke keer als ik passeer en vind ik het elke keer opnieuw weer even lief. Ja, je hebt me allang door, lezer, ik vind háár eigenlijk heel erg lief. Vooruit, je hebt me betrapt. Maar niet tegen haar vertellen he. Nu leest ze niet mee, het blijft onder ons. Maar geef toe, kijk die eendjes dan. Wow.
