Hij kijkt me lachend aan en vraagt het. Alles goed ? Ik haal stilletjes diep adem. Daar gaan we weer. “Alles goed ? Alles goéd ??? Man, het gaat geweldig ! Ik heb het nog nooit in mijn leven zo goed gehad. Het kan niet op, ik kan het zelf haast niet geloven.” Ik zie hem met een milde glimlach knikken dat hij hier wel genoeg aan heeft, maar ho ho, je gaat zomaar niet weg. Je stelde de vraag, nu krijg je het antwoord ook.
“Plato zag de dingen in onze werkelijkheid als fenomenen die slechts schaduwen waren van ideeën, maar zelfs dat in acht genomen, gaat het fé-no-me-naal, ver voorbij zelfs zijn wildste voorstellingsvermogen. Ik denk dat hij door zijn knieën gezakt zou zijn, handen in de lucht geheven, en gepreveld zou hebben dat zó veel geluk, zo’n fantastisch bestaan, gewoon ondenkbaar was. Echt hoor, ze gaan nog liederen zingen van hoe verpletterend fantastisch het met mij gaat !” Zijn uitdrukking is inmiddels bedrukt, het gaat de goede kant op.
“Woorden zijn nog niet uitgevonden voor hoe gelukkig ik ben, man. Of ja, shifuku komt in de buurt. Simpelweg kyōki of kanki is veel te klein voor hoe ik me de laatste tijd voel, ik denk zelfs dat het het spirituele voorbij is. Als je mij nu op de man af zou vragen hè, nee, blijf nog even, wacht even, als je mij nu op de man af zou vragen hoe ik nóg gelukkiger kon zijn in het leven, ik zou waarschijnlijk met de mond vol kerngezonde tanden stilvallen en je het antwoord schuldig moeten blijven. Verder ben ik trouwens ook nog eens helemaal schuldenvrij. En kerngezond in lichaam en geest, alsof het niet op kan, allemaal.”
Hij probeert zich uit de greep die ik inmiddels om zijn arm heb, los te rukken, maar ik geef het niet zomaar op. “En ik zou het iedereen toewensen hoor, zó immens gelukkig zijn, ware het niet dat voor sommige mensen er ook wat tegenslag in het leven bijhoort zodat ze hun karakter kunnen vormen. Maar ik, man, het is net of ik een Godenkindje ben, zo gigantisch onwaarschijnlijk zit het mee. Alles gaat zo goed dat niets het nog ooit kapot kan krijgen, vrees ik. Onverwoestbaar geluk, dat omschrijft mijn leven op dit moment wel aardig. Eudaimonia, zouden de Oude Grieken misschien zeggen, als je weet wat dat wil zeggen. Begrijp je wat ik bedoel ?”
Terwijl hij haastig het café uitvlucht, weet ik tevreden dat hij het me nooit meer zal vragen. Eén voor één leer ik het ze af. Kwestie van geduld.
