Bij thuiskomst zit alweer mijn hele dak vol vliegreizen. Iemand voedert die in deze buurt, ik zweer het je. Alle buren klagen erover. ‘s Nachts hoor ik de vliegreizen in mijn keukenplafond rondspoken. Laatst had ik een lekke band, dus ik kijken, jawel hoor: vliegreis in de velg. Het is een plaag, de hele straat is het keibeu.
Voor ik hier kwam wonen had ik niks tegen vliegreizen, maar inmiddels komen ze me de strot uit. Ze beheersen elk burenpraatje, terroriseren onze huisdieren, verschuilen zich in augurkenpotjes. Laatst nam zo’n vliegreis bijna een spelende kleuter mee. Zelfs de ratten mijden onze wijk als de pest.
Als ik zoekmachinezoek op Vliegreizen bestrijden kom ik vooral foto’s van Greta tegen. Mensen die ik ken die buiten de wijk wonen, reageren stomverbaasd. Blijkbaar zijn ze daar allemaal heel positief over vliegreizen. Hadden wij maar vliegreizen in onze wijk, klinkt het. Ik knijp een vliegreis uit mijn sok en schud zuchtend mijn hoofd. Stil overweeg ik of ik niet eens op vakantie moet.
Één lezer stuurt boos een privébericht dat mijn verhaaltjes nooit een einde hebben.
