Hoera


Verhaal door René van DensenOp een bus hoefde ik voorlopig niet te rekenen. Uit verveling stak ik een sigaret op en probeerde niet in te schatten of ik op tijd op het station zou zijn. De wind speelde loom met mijn rookwolk.

Als ik dit opschreef, vroeg ik me af, zou dan iemand het geloven ? Dat er een volkje zou zijn, dat het bestaan van hun leider zou erkennen door dodelijke hoeveelheden alcohol binnen te gieten, hun oude troep te verkopen, snoerharde muziek te draaien en vooral zo primitief en eenlettergrepig mogelijke klanken uit te stoten, terwijl ze zich hullen in felgekleurde, volslagen smakeloze prullaria die nog voor de dag om zou zijn, in grote getale door plassen bier, pis en kots zouden drijven, en met wat geluk minimaal één nieuwe geslachtsziekte op te lopen ?

Voordat ik zelf kon inschatten of ik het zou geloven als het op papier gedrukt stond, stopte er een auto. Een jonge kerel met gouden ketting en zwart stekeltjeshaar boog over zijn blonde vriendin naar mij toe en riep ongevraagd: “Leve de Koning ! Hoera ! Hoera ! Hoera !” Hij toeterde en lachte en liet zijn auto doorrazen naar het stoplicht.

Het stoplicht was tien meter verderop. Met brullende motor bleef hij toeteren en joelen. Het duurde zeker vijf minuten voor het licht op groen sprong.

Probeersel 4: de reeks is bijna af !

Probeersel, het vierde en eennalaatste boek

We zijn er bijna ! Van de week werd dit thuis bezorgd: het vierde Probeersel boek. Leuk detail: dit is ook het tiende boek in mijn oeuvre. Ja, zo ver zijn we al. Dat schiet natuurlijk wel op als je een vijfdelige reeks uitbrengt, maar toch. Dus Die valt inmiddels via mij te bestellen. Ook de overige drie delen van deze reeks zijn nog te verkrijgen. Duur ? Ja, dat is duur ja. Dat is niet mijn schuld. Ik bracht elke drie maanden één boek uit van vijftien euro. Dat is vijf euro per maand. Maar als u ze niet koopt, wordt de serie wel veel duurder ineens ja.

En op 3 juli 2015 is het helemáál duur. Want dan komt boek 5, het slot, uit. Dus dan hebben we het over, wacht, even rekenen, vijf keer vijftien, jezus. Over vijfenzeventig euro ! Maar dan heb je er wel een verzamelbox bij. Ik wil maar zeggen. En de reeks is uitgebracht in een heel beperkte oplage, er komt geen tweede druk, dus eh, ja, gewoon kopen. Nu kan het nog.

Hoezo 3 juli, René ? Wel, dat is grappig: op die datum is het exact achttien jaar geleden dat het eerste plaatje van boek 1 getekend werd. Echt waar, René, ja, echt waar. Daarom wordt er die avond ook een presentatie gehouden in Tilburg, met als titel ‘Probeersel wordt volwassen’. Optredens, bier, en een complete vijfdelige stripreeks. Wat wil je nog meer !

Ontkleed

Ik
ontkleed mijzelf
scheur de stugge
olifantshuid los
en onthul
een boetekleed
dat me strak
omhult

De stoute schoenen
pasten me ook
als geschonken
zonder glazen
muiltje

Ik grijns naar
de naakte zon
op mijn geklede ziel
en doe een
halvezolenhuppel

Opgegroeid

Toen je nog
over straat dartelde
met een ballon
trots
in je klauwen

De wereld kon
niet mooier
want
een ballon !

Door het raam
onder het TL-licht
zie je jezelf
lopen

Terwijl iemand
je belt
dat hij een
mailtje heeft
gestuurd.

Zorgeloos

Zweven in stilstand
omdat je anker gedompeld is
in vluchtig ongeloof

Zoevend langs wolken
die drijven zonder drang
water dat een tourke zet

Dat blauw is verdorie
ook al niet eens blauw, maar
zinsbegoocheling

En daar, verderop
waren laatst nog
mijn zorgen loos.

Begin

het start met loslaten
– of werd ik geduwd ?

vallen, en
– jezelf wijsmaken dat je vliegt

vooral ergens héén
– zoete illusie dat je weet wat je doet

Greep ik nog ?
– werd ik losgepulkt ?

Achter gesloten deuren
lacht, luidruchtig en vol leven,
wie ik net nog was.
– Wie van ons had de sleutel ?

Mijn nagels scheuren
elke dag
wat verder af.

Plamuur

Haar varkensoogjes
heeft ze kunstig
uitgelijnd tot het
ergens op leek

Haar smalle lippen
ondergingen een
fors gesubsidieerde
wegverbreding

Ook de rest van
de renovatiepremie
ging op aan dikke
chemische plamuur

Onder haar ranke brauw
zijn emotionele
rolluiken
aangebracht

En haar vlecht
oogt als iets dat
teveel manuren
gekost heeft

Maar dan
barst de plamuur

Waar ze zelfverzekerd
achter schuil ging:

Ze wordt verraden
door, zowaar

een authentieke lach!

Been


Verhaal door René van DensenIk zie er geen been in.
Het lijkt echt nergens meer op, zelfs.
Hoog tijd voor nog een sigaret.
Snap er helemaal niks meer van.

De zwelling trekt maar traag weg.
Ik zie er geen been in.
Ergens in die massa zit een knie verstopt.
Het lijkt echt nergens meer op, zelfs.
Mijn vingerafdrukken trekken traag weg.
Hoog tijd voor nog een sigaret.
De zool van mijn schoen zit ook al los.
Snap er helemaal niks meer van.

Boven alles is het enorm irritant en onhandig, allemaal.
De zwelling trekt maar traag weg.
Ik zie er geen been in.
Meer een soort, tja, Barbapapa tussen dij en voet.
Ergens in die massa zit een knie verstopt.
Het lijkt echt nergens meer op, zelfs.
Ik knijp Barbapapa in zijn wang.
Mijn vingerafdrukken trekken traag weg.
Hoog tijd voor nog een sigaret.
Ah, daar waren ze dus.
De zool van mijn schoen zit ook al los.
Snap er helemaal niks meer van.

Zonder mijn dagelijkse verhaaltjes verlies ik mezelf in dronken dommigheid, blijkt bij het ontwaken.
Boven alles is het enorm irritant en onhandig, allemaal.
De zwelling trekt maar traag weg.
Ik zie er geen been in.
Gisteren nog wel, maar nu niet dus.
Meer een soort, tja, Barbapapa tussen dij en voet.
Ergens in die massa zit een knie verstopt.
Het lijkt echt nergens meer op, zelfs.
Uit pure verveling probeer ik met mijn been een live-action Barbapapa film te maken.
Ik knijp Barbapapa in zijn wang.
Mijn vingerafdrukken trekken traag weg.
Hoog tijd voor nog een sigaret.
Buiten in de boom ontwaar ik mijn schoenen aan een tak.
Ah, daar waren ze dus.
De zool van mijn schoen zit ook al los.
Snap er helemaal niks meer van.

WOL / WOL / WOL

wol / wol / wol
verf het / maar vol
nee / werpt de wol / streng / tegen
bol / het af
ik ben van / kunst wol
en zal het / schilderen
als het / kan
op / canvas

Nul


Verhaal door René van Densen“En, hoe gaat het met de kaarten ?” vraagt ze me direct wanneer ze gaat zitten. Ik glimlach. Toch een indruk gemaakt. “Ik vind dat zo gek, van die kaarten van jou,” vervolgt ze, “ik zie nooit kaarten op straat. Dat is écht gek, hoor.”

Ik haal mijn schouders op. “Ik heb het verpest, bij de kaarten,” zeg ik. “Sinds ik je verteld heb dat ik ze regelmatig vind, kruisen ze mijn pad niet meer. En de kaarten die ik hád, heb ik een voor een terug losgelaten in het wild.” Ze lacht: “Dus nu heb je helemaal geen kaarten meer ?”

“Jawél !” zeg ik triomfantelijk. Ik haal eerst mijn camera uit mijn jaszak en toon haar de foto’s. Nieuwsgierig drukt ze op het rechtse knopje. In chronologische volgorde ziet ze, op straat:

  • Een bijna onherkenbaar kapotgereden harten tien, met daarnaast een al bijna even erg beschadigde schoppen twee;
  • Een puntgave ruiten aas;
  • Een morsige schoppen vrouw;
  • Een kartelige schoppen negen;
  • Een vunzige ruiten acht;
  • Een ordinaire schoppen zeven;
  • Een doorregende klaveren aas;
  • Een kraakhelderen harten zeven

“Zo zo,” zegt ze verbaasd. “Een boel kaarten ineens ! En zelfs plaatjes ! Weet je ook al wat ze betekenen ?”
Ik knik ja en zegt dat ze verder moet klikken. De volgende foto’s zijn van een kapotgereden kaartendoosje, en van een stoep vol verdwaalde speelkaarten. Even is ze stil. Ze kijkt naar mij. Ik haal mijn schouders op: ik was er niet bij en weet niet wat er gebeurd is.

Uit mijn binnenzak vis ik een kaart. “Dit is de laatste die ik tegenkwam uit dat deck,” zeg ik, en geef hem aan haar. Het is een joker. Droef zegt ze: “Een joker zonder spel heeft nul waarde.”