Ik heb niet heel veel bekenden dus vraag ik ze allemaal of ze willen helpen bij mijn verhuizing. Zelfs de terrasbioloog vraag ik. De terrasbioloog heeft normaal toch niets anders te doen dan een beetje terrasbiologen. Daar kan hij prima even tussendoor pauzeren en een paar doosjes sjouwen. Schat ik in.
Maar de terrasbioloog zegt dat hij niet kan. De terrasbioloog organiseert namelijk weer een wildplaswandeling en kan niet op twee plekken tegelijk zijn. Ik baal. Geïrriteerd mopper ik dat de terrasbioloog toch ook de wildplaswandelaars mee kan nemen en doosjes laten sjouwen. Dan mag de terrasbioloog ondertussen wel vertellen over alle biologische eigenschappen van het hele verhuisverhaal.
Daar denkt de terrasbioloog even over na. Hij nipt stil en bedachtzaam van zijn glas. Dan knikt hij langzaam. Ja, zegt hij. Dat kan zelfs heel goed. Er zijn veel interessante biologische kanten aan een verhuizing, zegt de terrasbioloog. Hij wordt razend enthousiast en kondigt luidkeels aan op het terras: morgen word ik verhuisbioloog !
De overige terraszitters drinken rustig door.
