juli 2014

Prozacstad: de Poëtische Logikwiz (Gentse Feesten 2014)


Ik kondigde het al aan: over een paar weekjes treed ik op tijdens de Gentse Feesten. Tijd voor een kleine update, want ik ga iets speciaals doen. Puzzelliefhebbers opgelet !

Geen idee of dit ooit eerder is gedaan: het optreden wordt een poëtische logikwiz. Ja, dat leest u goed. Tijdens Zaradi Tebe mocht een handvol luisteraars al mijn eerste probeerteksten horen over de inwoners van ‘Prozacstad’. Mijn bedoeling is dit concept steeds verder uit te werken tot er een bescheiden theaterconcept ontstaat, maar voor nu probeer ik elke stap het thema in een nieuwe richting te duwen. De personages die in mijn gedichten opgevoerd worden, worden steeds gedetailleerder en gaan ook met elkaar interacteren. De goede luisteraar zal hierdoor veel over deze persoonlijkheden te weten komen.

En zo kan er dus, vermits men goed luistert, een logigram ingevuld worden tijdens mijn voordracht. Hieruit ontstaat, via de laatste in te vullen antwoorden, een nieuw gedicht. Bovendien valt er aan het eind van mijn voordracht nog iets te winnen. Kom dus zeker zaterdag 19 juli naar Los Perros Calientes in Gent en puzzel mee !

Schroefje

Ik ben een schroefje. Met vuur en kracht ben ik in deze vorm geperst. Ik heb een nuttige schroefdraad. Een tijdje dien ik een doel. Onvermijdelijk slijt ik eens. En dan moet er een ander schroefje komen. Mijn nut zit er dan op. Het is nog niet zover, maar die tijd komt. Ik kan breken. Mijn kop kan gaardraaien. Ik kan losslijten. Mijn schroefdraad, hoewel sterk, is niet onverwoestbaar. Ik zit nu nog krachtig op mijn plaats en dien mijn doel. Maar niets duurt voorgoed. Ik heb het al gezien bij andere schroeven in mijn buurt.
Lees meer

Weer of geen weer


Ik sjok wat over straat. In feite heb ik het druk met andere dingen, maar vandaag is een sjokdag. De dingen wachten wel, ze lopen niet weg. Even tijd voor het sjokken. Middenin mijn gesjok besluit ik even stil te staan. Ik kijk naar boven. Blauwe lucht. Verwonderd staar ik ernaar, want hij is uitzonderlijk blauw. Ik heb hem elders al eens blauwer gezien, maar voor mijn huidige locatie is hij erg blauw. Er drijft een enkel, ogenschijnlijk verdwaald, piepklein wolkje in, maar de rest van de lucht is veroverd door het blauw. Het is een genot om te zien. En dan die éne stralende bol in het midden. Wat een licht, wat een lucht.
Lees meer

Delen

“Wat heb jij nou bij je, knikker ?” vraagt de Opperpater verbaasd. De gasten van Club P moeten altijd hun eigen drank meebrengen, en mijn selectie van vanavond verwondert hem. “Iets nieuws, dat ik toevallig in de winkel zag vandaag,” antwoord ik. “44 centiliter blik. Ik snap de logica ook niet echt, of dat nu zoveel scheelt met een halve liter, maar daarom probeer ik het een keer uit.” Ik zet de blikken in zijn koelkast en kies een stoel.
Lees meer

Godenstad

We drinken zwijgend in de zon. Wij zijn de winnaars. We wonen in deze stad, en deze stad is een van de geweldigste steden in de wereld, en dat maakt ons geweldig. Wij zijn reuzen, en de mensen die elders wonen, zij zijn dwergen. Elke grote prestatie van mensen uit deze stad is de onze. Elke grote prestatie van mensen van elders, negeren we. Die prestaties tellen niet. Dat zijn bergbeklimmende mieren, terwijl wij op grotere hoogte, nee, bovenop de Godenberg strijden. Dit is ook de enige plek ter wereld waar dit bier zo lekker smaakt. Het bier is niet hier gebrouwen, maar dat zien we door de vingers. In elke andere plek op de wereld is dit bier smerig, maar hier, in onze Godenstad, daar valt het nog reuze, ha ha, mee.
Lees meer

Juichloze dag


Onwennig loop ik door het huis. Het gemis kluift aan mijn poriën. De kater overigens ook. De juich stroomt nog door mijn bloed, maar vandaag is een juichloze dag. No cheer today. Ik pluk enveloppen uit mijn brievenvak. Ze bevatten rekeningen. De enveloppen zijn geopend, de inhoud is bekeken en daarna terug in de envelop gestoken. Er ligt een stapeltje. Ik voel me toch al kut, dus dan maar wat geld aan de graaiers geven. Met moeite vind ik een pen en begin ik handtekeningen te zetten. Ze schieten in allerlei richtingen het handtekeningvakje uit en lijken in niets op mijn normale handtekening. Deze kater gaat mij geld besparen. Zo toch dit stapeltje maar even posten. Kijken of de bank erin trapt.
Lees meer

Lonkende dampen

Het is een dagelijks ritueel dat steeds meer op mijn zenuwen werkt. Dan heb je die eerste koffie van de dag. Daar staat hij. Lokkend te dampen. Maar nee hoor. Er moet eerst een alinea of drie uit mijn vingers. Ik knijp hard in mijn vingers maar helaas, het is geen melken waar het hier over gaat. Melken zou trouwens ook niet gaan met mijn vingers. Tenminste: melk komt er ook niet uit, dus. Hoe hard ik ook knijp. Misschien moet ik erbij proberen te loeien. Maar op dit tijdstip ben ik nog te moe om te loeien. Zo moe, moe, moe dat ik ben. En almaar die lonkende dampen. Ze wenken, verleiden, ze krioelen seductief door elkaar als sirenenzang. Vergeet die tekst, schrijft de damp in de lucht. Drink, word wakker.
Lees meer

Hoempapavogel

Een beest waarvan ik blij ben dat die niet bestaat, is de hoempapavogel. Met die ene zin weet ik al bijna zeker dat u, lezer, het met me eens bent. Maar voor de mensen thuis met te weinig voorstellingsvermogen, beeld u een vogeltje in dat carnavaleske schuiftrompetmuziek fluit. ‘s Ochtends vroeg, bij het eerste gloren, vanuit de boom voor uw raam, keihard: Hele grote bloemkolen ! Of wanneer u in uw tuin in de zon even bij wil komen van de noeste arbeid, wetende dat de pensioensleeftijd toch nog altijd een eindje vóór u uit ligt, vanuit de struiken: Mien, waar is mijn feestneus….
Lees meer