Toen ik achttien was, schatte een meisje me veertig. Ik kon er goed mee lachen en was een beetje gevleid. Sindsdien werd ik steeds jonger geschat. Inmiddels word ik jonger geschat dan ik ben. Het gaat, kortom, de interessante kant op. Als ik veertig ben, schat misschien iemand me een keer achttien. Dan zijn we vertrokken.
Daarna word ik alleen maar jonger. Benjamin Button, zeg maar. Op mijn vijftigste ben ik acht. Onschuld in mijn ogen. Knipperend naar de wereld. Rennen, spelen, kattekwaad. Belletje trekken. Mijn ouders worden dan ongetwijfeld gebeld. Mijn moeder, inmiddels heel grijs (dat is ze nu al een beetje, en heel charmant, al zegt haar zoon het zelf), zegt dat haar zoon zoiets nooit zou doen. De benadeelde partij blijft tegenstribbelen. Mijn moeder houdt voet bij stuk. Dat deed ze altijd al.
Toen ik op de kleuterschool zat, wou mijn lerares mij een jaar laten overdoen. Ik was te speels en wou niet leren. Zomerkindje. Altijd jongste van de klas. Mijn moeder accepteerde het niet. Catfight van jewelste. De lerares likte haar wonden en zweeg. Het heeft heel lang geduurd en een ziekenhuisverblijf gekost voor ik eindelijk onder leeftijdgenoten terechtkwam. Het is een dingetje, die leeftijd. Maar gelukkig word ik alleen maar jonger, nooit ouder.
