Heenreis

Verhaal door René van DensenDe bus hobbelt over de weg. Meter voor meter vraag ik me af of dit wel zo’n strak plan was. Ja, het heet inderdaad vakantiegeld. Maar dat je het krijgt, betekent niet dat je het daaraan moet uitgeven. Veel mensen doen dat helemaal niet. En zeker niet als ze zo weinig gekregen hebben als ik. Mijn overgemaakte vakantiegeld werd berekend over één gewerkte dag. Het betaalt net de busreis naar het kleine Belgische plaatsje. De heenreis. Hoe ik terugkom, weet ik nog niet. Wat ik er ga doen, weet ik nog niet. Ik heb verstandigere plannen in mijn kop gehad. Niet veel, maar ze wáren er wel.

Misschien kom ik wel helemaal niet terug. Bekijken ze het allemaal maar, in dat Nederland. Op zich vind ik dat niet zo’n erg idee. Alleen ga ik mijn kat wel missen. Die heb ik vanaf mini. Niet dat ze nu erg groot is. Maar minder mini dan toen ze mini was. En ze is Belgisch. En ze blijft dwars door alle ellende tegen me aankruipen. Nee, als ik wegga en niet terugkom, moet zij meegaan. En ze is nu niet mee. Dat helemaal niet terugkomen, dat gaat hem dus niet worden. Ik brom wat en kijk uit het raam.

Het is veel te warm voor een vakantie. En morgen moet ik ook gewoon weer allerlei dingen. Dagjestrips zijn geen vakanties. Slappe hap. Voor durfniks. Op en neer, terrasje doen en weer naar huis. Ik vind deze vakantie nu al verschrikkelijk. Impulsief druk ik op de knop. De bus remt scherp. Ik drukte net voor de volgende halte. Demonstratief zwaaien de deuren open en ik stap uit. Ik was pas twee haltes onderweg, dus de terugreis is nog prima te lopen. Wat gaat mijn kat blij zijn om me te zien. Zeker vijf minuten weggeweest. Je maakt wat mee, als dappere wereldreiziger.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *