Krouwt of klauwt of weetikhet

Verhaal door René van DensenDe collega praat met volle mond en zijn woorden schieten kruimels over de tafel. Het is een vurig betoog. Dus wordt er ook fors wat afgekruimeld. Hoe slim ik ben dat ik in deze tijd mijn verhaaltjes op internet schrijf. Dat heeft de toekomst, kruimelt hij. Ik moet in de klauwt, zegt hij. De klauwt heeft de toekomst. Tussen de medeklinkers door zie ik zijn lunch in brokken rond zijn mond tuimelen. Een tikje bedremmeld kijk ik naar mijn nagels. Ze zijn vies. Ik doe weer eens werk waar je nagels vies van worden. Van alle werk worden mijn nagels vies. Behalve als ik schrijf. Dan zijn mijn nagels schoon. Geen idee hoe dat komt. Een kruimel spat op mijn nagel en ik kijk weg, naar de muur.

De kracht zit hem in de krouwt, spettert de collega. Ik moet de krouwt mobileren. Werken met maaikroowpeejmunts. De collega praat niet alsof hij weet waar hij het over heeft. Ooit wist ik dit allemaal wel. Het trok me echter nooit aan. Geld verdienen. Sowieso niet echt. Anders waren mijn nagels nu niet vies. En geld verdienen aan stomme korte verhaaltjes die ik op internet zet, lijkt me ook niks. Dan blijf ik thuis, de hele dag. Maak ik niks meer mee. En ben ik snel uitverteld. Zwarte nagels horen er wel bij, kortom. Ik zou me de vinketering vervelen als ik alleen maar schreef. Maar dat zeg ik niet. Mijn collega droomt het namelijk al helemaal voor zich. Dat ik vanaf een klauwt, gesteund door de krouwt, de godganse dag maaikroowpeejmunts binnenhark of weetikhet.

Ik schraap mijn keel en mompel iets van jaja en dat het mooie tijden zijn. Dat levert een nog enthousiaster spervuur aan kruimels op. Ik ben het nu praktisch verplicht, geloof ik, dat ik voor de krouwt ga werken. Hopende dat de collega erover ophoudt, pulk ik wat aan het nagelzwart. Verbaasd trek ik het onder mijn nagel uit. Het is een lange zwarte kleverige zooi. Ik trek het verder uit. De smurrie is nu al twintig centimeter lang. Ik trek en trek aan het zwart. Net of al het zwart dat ik in mijn leven onder mijn nagels heb gehad, een reünie houdt. Het zwart heeft een grote sociale cohesie. De kleverige draad wordt langer en langer. Overmoedig proberen de kruimels gaten in de smurrie te slaan, maar ze blijven machteloos hangen. Er komt geen einde aan het zwart. Mijn collega valt stil. Of zijn brood is op. Of weetikhet.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *