Het is eigenlijk teleurstellend makkelijk om een koelkastmagneet te worden, ontdek ik wanneer ik me weer eens verveel. Eigenlijk gewoon een groot stuk magneetvel kopen, onder je kleren steken, en met de rug aan de koelkast gaan hangen. Ziezo, ik ben een koelkastmagneet. Zo doe je dat dus. Weet ik meteen hoe de andere koelkastmagneten dat deden.
Natuurlijk is dat urenlang aan een koelkastdeur hangen de échte beproeving. Ik ben het eigenlijk na nog geen vijf minuten al beu. Ik wil er af. Ik heb wel blijkbaar veel te veel magneet gebruikt en blijf hangen, wat ik ook probeer. Met mijn gespartel krijg ik enkel de koelkastdeur open en knal ik met mijn neus tegen de muur. Tergend slapstickerig zwaait de deur dan terug dicht terwijl ik over mijn neus wrijf.
Ik ken heel veel mensen die zich dan zo gaan verzetten dat ze met koelkast en al gaan ompleuren. Ik ken ook mensen die de situatie grondig doordenken en een plan uitwerken. Misschien zelfs hun kennis van magneetvelden toepassen. Even denk ik aan het spelletje met magneten dat ik en de Overbierman soms spelen. Maar dat zit in mijn jaszak en die jaszak die hangt daar, aan die stoel waar ook de rest van mijn jas hangt.
Ik heb al één werkdag gemist en nog geen plan en ook geen puf voor verzet. Eigenlijk heb ik me al berust. Ik ben vanaf nu gewoon een koelkastmagneet. Ik heb het er zelf naar gemaakt. Niemand anders heeft die magneten in mijn kleren gestoken. Natuurlijk, ik wou gewoon zien of het zou werken. Of ik op die manier een koelkastmagneet kon worden. Voor eventjes.
Maar koelkastmagneet ben je niet voor eventjes. Koelkastmagneet ben je voor altijd. Toch ? Zo is dat, zegt de koelkastmagneet naast me. We zijn dikke vrienden aan het worden. Lang nadat ze me gevonden zullen hebben, zal hij hier nog hangen. Een volhouder is het.
