Stoplichten, dat vond Karel ook zoiets. Ze stonden altijd te kort op rood. Met een dwingende gevaarkleur dwingen ze je gejaagde pas te stoppen en te wachten. Je weet nooit hoe lang. Ja, in sommige van die nieuwerwetserige steden hebben ze van die luxe krengen die op allerlei moderne manieren aangeven hoe lang het nog duurt. Daar moest Karel al helemaal niks van hebben.
Lees meer
Ach, wie maakt u wat wijs. U leeft uw leven als een dartpijl. Met een forse zwaai bent u erin geslingerd, met een rotvaart raust u er doorheen, en ferm en krachtig komt uw pad ten einde op een relatief willekeurig punt op het bord. U heeft vast veel belangwekkends gedaan, verzameld, gezien of gevoeld onderweg. Maar in de grotere schaal van Alles was u vooral een worp van Niets.
Lees meer
Ooit zat er een groep wijze oude mannen aan een tafel in Prozacstad. Die zaten daar elke week zichzelf te beraden over de toestandindewereld en na een lang, vloeibaar beraad waren alle toestandindewereldproblemen voorgoed opgelost. Deze week echter was er slecht nieuws voor de toestandindewereldproblematiek.
De oude man die meestal als laatste kwam, zag het als eerste. De rest was namelijk onderworpen aan een keur van andere verplichtingen. De een moest zus. De ander zo. Enkel de laatkomert had geen andere plannen en was als zodanig, bij hoge uitzondering, de eerste.
Maar bij binnenkomst zag hij geen lege tafel waar de Prozactafel-raad aan kon plaatsnemen. Neen. Hij zag een groep jongeren. Erger, een groep jongeren die op een bepaald alcoholpromillage de toestandindewereldproblematiek aan het oplossen zat. Verbaasd ging de Late Man een tafeltje verder zitten. Hij luisterde stilletjes mee.
Lees meer
We gaan allemaal verdwijnen. De ogen die over deze letters strelen, gaan verdwijnen. De letters zelf ook. Sommige letters verdwijnen snel. Anderen langzaam. Er zullen nieuwe letters komen. De gevoelens die deze lettercombinaties oproepen, worden opgeroepen door andere combinaties in een andere tijd. Net als dat ze opgeroepen werden door andere letters in andere tijden.
Lees meer
De weg was een tunnel wervelend licht, gewikkeld in duister. Jij stuurde. Geen van ons beiden wist uiteraard de weg en ook je GPS kende dit gebied niet. De dobbelstenen bobbelden op en neer aan de spiegel waarin jouw ogen mij weigerden aan te kijken.
Twee strakke blikken vooruit. Er waren woorden gevallen en die rolden nog luidruchtig na op de vloer. Er lag ook ergens een lege fles drank mee te rollen. Voor mij hoefde het al niet meer. Rechtsomkeerts was ook prima. Maar mijn zwijgen werd medeplichtig aan het doorrijden van de auto. Tengere takjes zwiepten langs de ruit en er was overal zand, zand.
Lees meer
Sandra zit in haar bureaustoel en draait rondjes. Lusteloos plant ze haar hak in het zeil en zet nog eens af. De rondjes zijn net zo zinvol als haar werk. Dus nog maar een keer zwaaien. Net niet hard genoeg dat haar haardos aan de zwier zou gaan. Ongeïnteresseerd ratelt de stoel met haar mee.
Het beeldscherm passeert als een onscherpe blur haar zichtveld. Hét beeldscherm, niet het hare. Met hét werk erop, niet het hare. Ze zit op andermans tijd, niet de hare. En ze moet nog vele jaren. Zo’n prins vinden en dan zorgeloos leven, dat wil ook niet echt lukken. Al heeft ze daar ook al jaren geleden vanaf gezien. Allemaal gedoe, zo’n prins. En je wordt er ook geen beter mens van.
Lees meer
De Opperpater zegt dat er weer een brief op zijn mat lag. Weer geluidsoverlast. Zijn benedenbuurvrouw heeft de oorlog verklaard en meldt overlast bij het minste kuchje of iets te luidruchtige spelletje Songpop. De boodschap is helder en bijna bereikt: de Opperpater moet weg.
Dat de Opperpater daar al enkele decennia langer woont, en zij er pas korte tijd, doet er niet toe. De Opperpater is de overlastpleger dus die moet weg. Dus zorgt zij dat hij bestookt wordt met brieven van de woningbouwvereniging, en telkens opnieuw op het matje geroepen wordt. Omdat hij één gast over de vloer had waar hij een film samen mee keek en facebookspelletjes speelde. Stilletjes vraag ik me af wie de overlastpleger is.
Lees meer
PROZACSTAD – In Prozacstad, de zesde grootste stad van Schrikland, is een uniek protest ontstaan tegen de gruwelijke aanslag bij het satirische Franse blad Charlie Hebdo. Waar in verschillende andere grote steden mensen massaal de straat op gingen in protest, organiseert Prozacstad de actie “Prozacstad Komt Inactie”. Massaal blijven de Prozaccers thuis en zwijgen in alle toonaarden. “Het enige juiste antwoord op deze gruwelijkheden,” aldus een inwoner. Ook werd er een facebook actie gestart, “De Andere Kant Opkijken”, die nu al ruim tienduizend likes heeft.
Inactie
Een groep bewoners startte de Inactie actie: “Niks doen, dat is nu het beste. Door je boos te maken of allemaal acties te organiseren geef je deze gruweldaad alleen maar erkenning. We moeten juist laten merken dat ze ons niet kunnen raken, hoe hard ze ook willen. Kom maar op. Andere wang toekeren. Wij zijn onkwetsbaar ! Sterker, als we ons in inactie wentelen geven we misschien het goede voorbeeld. Stel dat de daders besloten hadden tot inactie, dan was heel deze Inactie niet eens nodig geweest. Konden we gewoon in actie komen, zeg maar.”
Lees meer
En, langzaam, valt, de, deur, in, de, groef. Klik. Hij laat zich een opgeluchte zucht ontglippen. Goed, nu hoeft hij niet zo stil meer te doen. Ze kan hem amper horen en slaapt lekker verder. Snel schiet hij zijn schoen aan, hoppend op zijn voet. Sok onmiddellijk zompig van de sneeuw in de tuin. Snertweer ook.
De veter werkt natuurlijk ook niet mee. Ook direct kletsnat. En dan heeft hij nog maar één schoen aan. De ander is minstens zoveel gepruts. Tot overmaat van ramp zit er één veter niet door het laatste gaatje en wil het er ook niet doorheen ook. Half slaperig en binnenmonds vloekend priegelt hij het onding door het metalen ringetje. Als hij vervolgens eindelijk de schoen aan zijn voet heeft en de veter wil strikken, breekt deze. Ja, dat kon er ook nog wel bij.
Lees meer
Je bent mooi. Alles aan je is subtiel in pracht. Je wangen spreken emotie, je lippen zwijgen discreet. Je wenkbrauwen spreken weinig en zeggen veel. En wat een ogen. Donker, nieuwsgierig, maar toch vol van levenswijsheid. Jij hebt wat gezien. Maar mij nog nooit.
Ik merk het aan hoe je ogen dwalen. Keer op keer. In mijn richting. Ik merk zoiets omdat het weinig voorkomt. Ik ben de observeerder. Niet het geobserveerde. Zo werkt het universum toch meestal. Ik word er onwennig van. Je kijkt weer. Staat mijn rits wellicht open ?
Lees meer
Rene van Densen